متن کتاب

روي: أنّ فضيل صنع مأتماً للحسين، و لم يخبر به إمامنا الصادق عليه السلام، فلمّا كان اليوم الثاني أقبل إلى الإمام روحي فداه، فقال له: «يا فضيل، أين كنت البارحة»؟ قال: «سيّدي، شُغْلٌ عاقَنِي». فقال: «يا فضيل، لا تخفي عليّ، أما صنعت مأتماً و أقمت بدارك عزاء في مصاب جدّي الحسين»؟ فقال: «بلى سيّدي». ، فقال: «و أنا كنتُ حاضراً».

قال: «سيّدي، إذا ما رأيتك، أين كنت جالس»؟ فقال: «لمّا أردت الخروج من البيت أ ما عثرت بثوب أبيض»؟ قال: «بلى سيّدي». قال: «أنا كنت جالساً هناك». فقال له: «سيّدي، لِمَ جلست بباب البيت و لم ما تصدّرت في المجلس»؟ فقال الصادق: «كانت جدّتي فاطمة بصدر المجلس جالسة، لذا ما تصدّرت إجلالاً لها».

ترجمه

روایت شده است: فضیل برای امام حسین علیه‌السلام مجلس عزا برپا کرد و امام صادق علیه‌السلام را از آن آگاه نکرد. روز بعد نزد امام آمد، امام فرمود: «ای فضیل، دیشب کجا بودی»؟ گفت: «سرورم، کاری مرا بازداشت». فرمود: «ای فضیل، بر من پنهان مکن. مگر برای مصیبت جدم حسین مجلس عزا برپا نکردی و در خانه‌ات عزاداری ننمودی»؟ گفت: «آری سرورم». فرمود: «و من حاضر بودم».

فضیل گفت: «سرورم، شما را ندیدم، کجا نشسته بودید»؟ فرمود: «وقتی خواستی از خانه خارج شوی، آیا به لباس سفیدی برخورد نکردی»؟ گفت: «آری سرورم». فرمود: «من آنجا نشسته بودم». فضیل گفت: «سرورم، چرا درِ خانه نشستید و در صدر مجلس قرار نگرفتید»؟ امام صادق علیه‌السلام فرمود: «جدم فاطمه در صدر مجلس نشسته بود، بنابراین به احترام او صدرنشینی نکردم».

منبع

ثمرات الاعواد، ج۱، ص۳۱. در المنابع النوراء، ص۱۶ مضمون همین داستان را از فضل بن رمان نقل کرده است.

برای دیدن توضیحات کتاب اینجا را کلیک کنید. برای دیدن باقی مطالب این کتاب اینجا را کلیک کنید.