نُقِلَ أنّ بعضاً منهنّ مِن كثرة ضرب اليد علی أمّ رأسها وقعتْ مغشية عليها؛ یعنی نقل شده است که: [در مجلس عزاداری اسرا در شام] بعضی از آن بی‌کسان از بس ناله کرده بود و بر فرق خود زده بود، غش کرده، در میان آن غمخانه افتاده بودند.

ادامه مطلب

روي في بعض الكتب: فلمّا ندم ابن معاوية عن فعله الشنيع فرخّص عترتَه و غلمانه و جميع أهل الشام من نسوان بني هاشم و عبد المطّلب و من قريش و غيرهنّ إلی إقامة العزاء علی الحسين عليه السلام؛ یعنی در بعضی از کتب مصیبت روایت شده است: چون‌که یزید بن معاویه علیه الهاویة از افعال…

ادامه مطلب

منقول است که در آن شب غریق محنت و تعب [اولین شب ورود اسرا به شام]، و خواتون خواتین عصمت و ادب، علیاجناب زینب، سر خود را بر زانوی دردُ الم نهاده بود، آهسته‌آهسته این اشعارِ شرربار را بر زبان می‌راند:

ادامه مطلب

رُوي في بعض الكتب: أنّه لمّا ساروا بأهل البيت إلی الشام و كانتْ سكينة بنت الحسين عليه السلام ترقّ و تبكي؛ یعنی در بعضی کتب مصیبت روایت شده است: وقتی که آن بی‌شرمانِ کافر اهل‌بیت سیّد بشر را به‌طرف شامِ محنت‌انجام اسیر می‌بردند و در میان قافله جناب سکینه، دختر عزیزۀ جناب امام حسین علیه‌السلام…

ادامه مطلب

… راوی گوید که: جناب زینب خواتون از مرگ دو فرزند دلبندِ رشید خود که هرکدام چهره‌ای داشتند مانند ماه تابان و قامتی داشتند چون سرو خرامان، هیچ بی‌طاقتی ننمود، صبر و شکیبایی ورزید و شکر خدای تعالی بر زبان جاری نمود و مطلقاً اضطراب و جزع بر خود قرار نداد. ولکن بعد از شهادت…

ادامه مطلب

در برخی از تألیفات بعضی از اصحاب – خداوند خاک قبر آنان را نورانی گرداند – آمده است: (پس از آنکه دعبل اشعار خود را در محضر امام رضا علیه‌السلام خواند) دعبل رضی‌الله‌عنه گفت: نفس‌های عمیق و آه‌های سوزناک امام رضا علیه‌السلام شدت گرفت، اندوه‌هایش تازه شد، و اشک‌هایش سرازیر گردید و فرمود: «وای بر…

ادامه مطلب

[بعد از ذبح‌نشدن حضرت اسماعیل و بیان جریان امام حسین و گریۀ حضرت ابراهیم علیهم‌السلام]… پس خطاب الهی رسید که: «ای ابراهیم، به عزت و جلال خود که هر قطره‌ای از قطره‌های اشک تو که در مصیبت مظلوم کربلا ریختی، هزار مرتبه بهتر است از اینکه فرزند خود، اسماعیل را به دست خود ذبح کرده…

ادامه مطلب

هنگامی که علی بن الحسین به‌سوی لشکر دشمن بیرون آمد، حسین – صلوات و سلام خدا بر او – چشمان خود را پایین انداخت و گریست، سپس گفت: «خدایا، خودت بر آنان شاهد باش؛ جوانی به‌سوی آنان بیرون آمد که از میان همۀ مردم، بیشترین شباهت را به رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله داشت»!

ادامه مطلب

همین‌که حضرت علی‌اکبر سلام‌الله‌علیه از زین به زمین افتاد، امام علیه‌السلام خود را به نعش جوانش رساند. چون چشمش به نعش جوان ناکام افتاد و دید آن پیکر آغشته‌به‌خون است، وی را در برکشید و سرش را به روی زانو نهاد و ساعتی به زخم‌های بدن جوانش نظر کرد، مهر پدری به جوش آمد.

ادامه مطلب