اما عباس علی که علم‌دار حسین بود، چون احوال برادران بر آن منوال مشاهده نمود، سیل خون از دیدۀ محنت‌دیده بگشود. … پس علم برداشته پیش حسین آورد و بالای سر مبارکش بر پای کرد و گفت: «ای برادر، علمداری ما با قیامت افتاد، عنایتی نما و اجازتی فرمای». حسین بگریست و گفت: «ای برادر،…

ادامه مطلب

پلید دیگری را نزد مختار حاضر نمودند «ابوخلیق» نام. از او سؤال نمودند که: «تو در کربلا چه کرده‌ای»؟ گفت: «من لشکرنویس ابن سعد بودم». … مختار فرمود: «تو را به خدا قسم می‌دهم که زیاده کجا دلت سوخت به حالت آن حضرت»؟

ادامه مطلب

به روایت معتبر [در هنگام وداع حضرت عباس علیه‌السلام با امام حسین علیه‌السلام] آنگاه آن سرور فرمود: «ای برادر، حال که ارادۀ میدان کرده‌ای، اگر وصیتی داری بکن». عرض کرد: «ای برادر، دو وصیت دارم: اول آنکه [به] شیعیان و دوستان سلام ما را برسان که بر منِ غریب گریه‌وزاری نمایند و مرا زیارت کنند…

ادامه مطلب

نمونه‌ای از استواری ایمان حضرت عباس علیه‌السلام این بود: هنگامی که به حال برادرش حسین علیه‌السلام، یاران و خانواده‌اش نگریست، سینه‌اش تنگ شد و به حسین علیه‌السلام نگاه می‌کرد و او را اندوهگین و غمگین می‌دید، و به یاران برادرش نگاه می‌کرد و آنان را همچون قربانیان سربریده می‌دید، و به خانواده‌اش نگاه می‌کرد و…

ادامه مطلب

[در هنگام وداع حضرت عباس علیه‌السلام و امام علیه‌السلام] و در بعضی روایات است که: «قَبَّلَ مَا بَینَ عَینَیهِ وَ وَدَّعَهُ؛ یعنی در این حال امام پیشانی عباس را بوسه داد و با او وداع کرد»، چه می‌دانست دیگر بر نمی‌گردد!

ادامه مطلب

[زمانی که حضرت عباس علیه‌السلام از امام علیه‌السلام اذان میدان خواستند و امام علیه‌السلام ابا کردند] و به روایتی عرض کرد که: «من از پدر این وصیّت دارم که در چنین روزی جان در قدمت افشانم و دست از یاری‌ات بر ندارم.

ادامه مطلب

… جناب عباس … به خدمت بارفعت برادر بزرگوار خود مراجعت نموده، در اثنای این حال از سُرادقات عزّت و جلال، صدای العطش العطش زنان و اطفال به گوش آن سیّد عدیم‌المثل رسید. بی‌تاب شده بر مرکب خود سوار شد.

ادامه مطلب

چون جناب عباس به‌عنوان آب‌آوردن روانه شد، با کسی از زنان و دیگران وداع نکرد. جناب ابی‌عبدالله علیه‌السلام به علم امامت می‌دانستند که دیگر ابوالفضل بر نمی‌گردد، همین‌که جناب عباس چند قدمی رفت، با خود خیال کرد که: ای عباس، شاید رفتی و دیگر برنگشتی و چشم تو دیگر بر جمال برادر نیفتاد، برگرد توشه…

ادامه مطلب

بعضی از ارباب مصیبت ذکر کردند که: سبب رفتن ابی‌الفضل از جهت آب‌آوردن از برای اطفال این بود که خیمه‌ای بود که مشک‌ها را در آن می‌ریختند، جناب ابی‌الفضل وارد خیمه شد دید که اطفال از تشنگی این مشک‌ها را برداشته و شکم‌های خود را برهنه کرده و بر روی خاک‌های نمناک می‌مالیدند. همین‌که این…

ادامه مطلب