و اما کیفیت ملاقات محمد حنفیه در بعضی از کتب مقتل چنین مسطور است که: آن عالی‌جناب چون مطلع گردید به مراجعت اهل‌بیتِ دل کباب و نزول ایشان به قرب مدینۀ ختمی‌مآب فی‌الفور سوار شد و به‌سرعت تمام از مدینه بیرون رفت. چون نظرش بر علم‌های سیاه و خیمه‌های بی‌صاحب برادر مظلومش افتاد از اسب…

ادامه مطلب

امام صادق علیه‌السلام فرمودند: «… هیچ‌یک از زنان ما خود را خضاب (رنگ) نکرد، و روغن نزد، و سرمه نکشید، و موهای خود را شانه نکرد، تا آنکه سرِ عبیدالله بن زیاد نزد ما آمد و ما پس از این همواره در اشک و سوگ بودیم…». 

ادامه مطلب

از امام صادق علیه‌السلام روایت شده: «برای حسین بن علی، یک سالِ تمام، شب و روز، و (همچنین) سه سال در روز شهادتشان، نوحه‌گری و سوگواری انجام شد».

ادامه مطلب

راوی می‌گوید: (هنگام بازگشت اسرا به مدینه) حضرت زینب علیهاالسلام دو طرف چهارچوب درِ مسجد نبوی صلی‌الله‌علیه‌وآله را گرفت و فریاد زد: «ای جد بزرگوارم، من خبر شهادت برادرم حسین را برای تو آورده‌ام»! با این حال اشک‌هایش هرگز خشک نمی‌شد و از گریه‌وزاری باز نمی‌ایستاد، و هرگاه به امام سجاد علیه‌السلام می‌نگریست، اندوهش تازه‌تر…

ادامه مطلب

[هنگام بازگشت اسرا به مدینه] چون بشیر داخل به شهر مدینه شد، صدا را به ناله بلند کرد و می‌گفت: «ای مردمِ مدینه، مگر خبر ندارید بیمار کربلا با اهل‌بیت بی‌کس، با زینب بی‌برادر، با سکینۀ جگرسوخته، با عروسِ قاسمِ محنت‌کشیده، به حوالی شهر شما رسیده‌اند»!

ادامه مطلب

[هنگامی که اسیران به مدینه بازگشتند، زنان مدینه از حضرت زینب علیهاالسلام خواستند که برای آنان از مصیبت کربلا سخن بگوید] حضرت زینب علیهاالسلام شروع به شرح برخی از جنبه‌های مصائب کربلا برای آنان کرد و فرمود: «با چه زبانی برای شما شرح دهم آنچه در کربلا بر ما گذشت؟ یا با چه بیانی برای…

ادامه مطلب

اما اهل‌بیت که به مدینه درآمدند، از گرد راه به روضۀ مصطفوی رسول‌الله [صلی الله علیه و آله] رفته، به آواز سوزناک از جگر چاک‌چاک نعره برکشیدند که: «وا جدّا، وا محمّدا، وا سیّدا، وا سنداه! یتیمان خاندان توییم، غریبان دودمان توییم، سوزان و گریان از غم فرزندان توییم و محنت‌کشیدگان بادیۀ هجران توییم، مظلومان…

ادامه مطلب

در زهرة الریاض آورده که پنج نوبت در مدینۀ حضرت رسالت [صلی الله علیه و آله] جزع و فزعی افتاده که مردم گمان بردند که قیامت قایم شده:

ادامه مطلب

و مرویست که اهل مدینه تا پانزده روز مشغول به عزاداری بودند و صدای شیون و ناله از خانه‌ها بلند بود، و اما بنی‌هاشم پس از عزا بیرون نیامدند تا آنگاه که مختار، سر ابن زیاد را برای سیّد سجاد فرستاد.

ادامه مطلب

[هنگامی که اسرا به شهر مدینه برگشتند] مرویست که زینب [بالای سر قبر حضرت زهرا علیهاالسلام آمد و] این‌قدر گریست که افتاد و بی‌هوش شد، و چون به هوش آمد گفت: «ای مادر، این‌قدر تازیانه بر پشتم زده‌اند که مجروح شده است».

ادامه مطلب