متن کتاب

لَمَّا اِنْصَرَفَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ‌ مِنْ وَقْعَةِ أُحُدٍ إِلَى اَلْمَدِينَةِ‌ سَمِعَ مِنْ كُلِّ دَارٍ قُتِلَ مِنْ أَهْلِهَا قَتِيلٌ نَوْحاً وَ بُكَاءً وَ لَمْ يَسْمَعْ مِنْ دَارِ حَمْزَةَ‌ عَمِّهِ، فَقَالَ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ: «لَكِنَّ حَمْزَةَ‌ لاَ بَوَاكِيَ لَهُ‌». فَآلَى أَهْلُ اَلْمَدِينَةِ‌ أَنْ لاَ يَنُوحُوا عَلَى مَيِّتٍ وَ لاَ يَبْكُوهُ حَتَّى يَبْدَءُوا بِحَمْزَةَ‌ فَيَنُوحُوا عَلَيْهِ وَ يَبْكُوهُ، فَهُمْ إِلَى اَلْيَوْمِ عَلَى ذَلِكَ‌.

ترجمه

هنگامی که رسول خدا صلی الله علیه و آله از نبرد احد به مدینه بازگشت، از هر خانه‌ای که کسی از اهل آن کشته شده بود، صدای نوحه‌سرایی و گریه شنید، اما از خانۀ عمویش حمزه هیچ صدایی نشنید. پس رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: «اما حمزه، کسی نیست که برایش گریه کند». از آن پس، اهل مدینه سوگند خوردند که بر هیچ میتی نوحه‌سرایی و گریه نکنند، مگر اینکه ابتدا بر حمزه نوحه‌سرایی و گریه کنند. از این رو، (این رسم) تا امروز باقی است.

منبع

من لا یحضره الفقیه (نشر جامعه مدرسین)، ج۱، ص۱۸۳، ح۵۵۳. مضمون جریان بالا در کتاب‌های بسیاری آمده است.