متن کتاب

… به نظر ما هیچ علتی ندارد که تزویج قاسم را انکار کنیم، چون ملا حسین کاشفی در «روضة الشهداء» نقل کرده است و او مردی جامع و عالم و متبحر بود، در شهر هرات می‌زیست، معاصر با صاحب «روضة الصفا» و امیر علی‌شیر وزیر علم‌دوست، و آن‌قدر کتب ادب و تواریخ و وسایل که آن وقت در هرات بود، در هیچ زمان در هیچ شهر فراهم نشد، از غایت حرص و ولهی که وزیر مزبور به علوم، مخصوصاً به تواریخ داشت و به همین موجب «روضة الصفا» را برای او نوشتند.

و اینکه گویند تزویج در آن گیرودار بعید می‌نماید، صحیح نیست؛ چون مصالح اعمال ائمۀ معصومین برای ما معلوم نیست. و اگر کسی گوید کاشفی سنی بوده است، گوییم: اولاً سنی‌بودن او معلوم نیست و ثانیاً همۀ علمای ما از سنیان روایت کنند، چنان‌که شیخ مفید از مدائنی و زبیر بن بکار و طبری و غیرهم روایت کرد، و ابن شهرآشوب از روایات غالب اهل‌سنت در «مناقب» آورده است، و همچنین ابومخنف و هشام بن محمد کلبی که در عهد ائمه علیهم‌السلام بودند، از سنیان بلکه از افراد لشکر عبیدالله روایت کردند، و اگر روایت از اهل‌سنت جایز نبود، این‌همه علما در غیر مورد احتجاج این‌همه اخبار روایت نمی‌کردند.

منبع

دمع السجوم (انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی)، ص۳۴۴.