متن کتاب

چون جعفر بن ابی‌طالب را در موته دو دستش را بریدند و او را شهید کردند و خبر شهادتش در مدینه به پیغمبر خدا [صلی الله علیه و آله] رسید، با آنکه خودش از وحی الهی خبر داد، اشکش از چشم‌هایش جاری شد و فرمود: «عَلَی مِثْلِ جَعْفَرٍ فَلْيَبْكِ البَاكِيَةُ؛ بر مثل جعفر باید گریه کنند چشم‌ها یا زنان گریه‌کننده».

و فاطمه از شنیدن این خبر صدا به «واعماه» بلند کرد و گریه می‌کرد، و حال‌آنکه نود زخم بیشتر بر بدن جعفر نرسیده بود. پس اگر می‌دیدند یا می‌شنیدند که گوشت‌های بدن عباس را به سرنیزه‌ها بلند کردند و به شمشیر و نیزه و خنجر تمام اعضایش را پاره‌پاره ساختند بعد از اینکه دو دستش را بریدند آیا چه می‌کردند! معلوم است که چنان‌که فاطمه در مصیبت جعفر صدای خود را به «واعماه» بلند کرد در مصیبت عباس نالۀ «وا ولداه و وا قُرَّةَ عَيْناه» از دل برمی‌کشید.

و لعلّ [شاید] که کلام پیغمبر [صلی الله علیه و آله] که بر مثل جعفر باید گریه کنند، اشاره به همین باشد که بر عباس باید گریه کرد که مصیبتش بزرگ‌تر خواهد بود؛ چه او را مانند جعفر دو دستش را خواهند برید و حدیث: «وَ لا يَوْمَ كَيَوْمِ الْحُسَيْنِ؛ [هیچ روزی مانند روز امام حسین نیست]» اوضح برهانی است بر اینکه مصیبت عباس از اعظم مصائب بوده.

منبع

کتاب تذکرة الشهداء، ج۱، ص۶۰۵.

برای دیدن توضیحات کتاب اینجا را کلیک کنید. برای دیدن باقی مطالب این کتاب اینجا را کلیک کنید.