متن کتاب

فَلَمَّا قُبِضَ اَلنَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ‌ اِخْتَلَفَ أَهْلُ بَيْتِهِ وَ مَنْ حَضَرَ مِنْ أَصْحَابِهِ فِي اَلْمَوْضِعِ اَلَّذِي يَنْبَغِي أَنْ يُدْفَنَ فِيهِ، فَقَالَ بَعْضُهُمْ: «يُدْفَنُ بِالْبَقِيعِ‌»، وَ قَالَ آخَرُونَ: «يُدْفَنُ فِي صَحْنِ اَلْمَسْجِدِ»، فَقَالَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ‌ : «إِنَّ اَللَّهَ لَمْ يَقْبِضْ نَبِيَّهُ‌ إِلاَّ فِي أَطْهَرِ اَلْبِقَاعِ، فَيَنْبَغِي أَنْ يُدْفَنَ فِي اَلْبُقْعَةِ اَلَّتِي قُبِضَ فِيهَا». فَاتَّفَقَتِ اَلْجَمَاعَةُ عَلَى قَوْلِهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ وَ دُفِنَ فِي حُجْرَتِهِ.

ترجمه

هنگامی که پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله از دنیا رفت، اهل‌بیت ایشان و اصحابی که حاضر بودند دربارهٔ مکانی که شایسته بود در آن دفن شود، اختلاف کردند. گروهی گفتند: «در بقیع دفن شود»، و گروهی دیگر گفتند: «در صحن مسجد دفن شود». امیرالمؤمنین علیه‌السلام فرمود: «همانا خداوند پیامبرش را جز در پاک‌ترین مکان‌ها قبض روح نکرده است؛ بنابراین شایسته است در همان جایی که در آن قبض روح شده، دفن گردد.» پس همگان با سخن آن حضرت علیه‌السلام موافقت کردند و پیامبر در حجرۀ خود دفن شد.

منبع

تهذیب الاحکام (دار الکتب الاسلامیة)، ج۵، ص۴۷۰.