متن کتاب

عُمَرُ بْنُ عَبْدِ اَللَّهِ بْنِ طَلْحَةَ اَلنَّهْدِيُّ‌، عَنْ أَبِيهِ‌ قَالَ‌: دَخَلْتُ عَلَى أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ‌ فَذَكَرَ حَدِيثاً فَحَدَّثَنَاهُ. قَالَ: فَمَضَيْنَا مَعَهُ يَعْنِي أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ‌ حَتَّى اِنْتَهَيْنَا إِلَى اَلْغَرِيِّ‌. قَالَ: فَأَتَى مَوْضِعاً فَصَلَّى، ثُمَّ قَالَ لِإِسْمَاعِيلَ: «قُمْ فَصَلِّ عِنْدَ رَأْسِ أَبِيكَ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ‌». قُلْتُ: «أَ لَيْسَ قَدْ ذُهِبَ بِرَأْسِهِ إِلَى اَلشَّامِ‌»؟ قَالَ «بَلَى، وَ لَكِنْ فُلاَنٌ مَوْلاَنَا سَرَقَهُ فَجَاءَ بِهِ فَدَفَنَهُ هَاهُنَا».

ترجمه

عمر بن عبدالله بن طلحه نهدی، از پدرش روایت می‌کند: … ما همراه امام صادق علیه‌السلام رفتیم تا به منطقۀ غری (نجف اشرف) رسیدیم. امام به جایگاهی آمدند و نماز خواندند، سپس به اسماعیل (فرزندشان) فرمودند: «برخیز و نزد سرِ پدرت، حسین علیه‌السلام نماز بگزار».

من (به امام) عرض کردم: «آیا سرِ ایشان به شام برده نشده است»؟ امام فرمودند: «آری، اما یکی از دوستان (موالیان) ما آن را (از شام) دزدید و به اینجا آورد و دفن کرد».

منبع

تهذیب الاحکام (دار الکتب الاسلامیة)، ج۶، ص۳۵، ح۷۲. بیش از ۱۰ روایات دیگر به همین محتوا آمده است؛ رجوع شود: وسائل الشیعة (موسسة آل البیت علیهم‌السلام)، ج۱۴، ص۳۹۸، بَابُ اِسْتِحْبَابِ زِيَارَةِ رَأْسِ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ‌ عِنْدَ قَبْرِ أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ‌ وَ اِسْتِحْبَابِ صَلاَةِ رَكْعَتَيْنِ لِزِيَارَةِ كُلٍّ مِنْهُمَا؛ مستدرک الوسائل (موسسة آل البیت علیهم‌السلام)، ج۱۰، ص۲۲۵، بَابُ اِسْتِحْبَابِ زِيَارَةِ رَأْسِ اَلْحُسَيْنِ‌ عِنْدَ قَبْرِ أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ.

علامۀ مجلسی در بحارالانوار (دار احیاء التراث العربی)، ج۹۷، ص۲۵۱ می‌گوید که از روایات این‌گونه به دست می‌آید که بدن حضرت آدم، نوح، هود و صالح علیهم‌السلام، و سر شریف امام حسین کنار امیرالمؤمنین علیهماالسلام دفن هستند و شایسته است که بعد از زیارت امیرالمؤمنین علیه‌السلام، آن‌ها را هم زیارت کند.