متن کتاب

[قال أمير المؤمنين للحسن و الحسين عليهم السلام]: «إذا قضيت نحبي فخذا من الدهليز حنوطي و كفني و الماء الذي تغسّلاني به، فإنّ جبرئيل عليه السّلام يجيء بذلك من الجنّة، فغسّلاني و حنّطاني و كفّناني و احملاني على جملي في تابوت و جنازة تجدانها في الدهليز».

و روي: أنّه عليه السّلام قال لهما عليهما السّلام: «إذا فرغتما من أمري تناولا مقدّم الجنازة، فإنّ مؤخّرها يحمل، فإذا وقفت الجنازة و برك الجمل احفروا في ذلك الموضع، فإنّكما تجدان خشبة محفورة كان نوح عليه السّلام حفرها لي فادفناني فيها» .

… أنّ الحسن و الحسين عليهما السّلام دخلا الدهليز فوجدا فيه الماء و الحنوط و الكفن كما ذكره عليه السّلام، و لمّا فرغا من شأنه تناولا مقدّم الجنازة و حمل مؤخّرها كما قال عليه السّلام، و حملاها إلى مسجد الكوفة المعروف بالسهلة، و وجدت ناقته باركة هناك فحمل عليها و تبعوها إلى الغري، فوقفت الناقة هناك، ثمّ بركت و حكّت بمشفرها الأرض، فحفرا في ذلك المكان، فوجدت خشبة محفورة كالتابوت فدفن فيها حيث ما أوصى، إذ كان عليه السّلام أوصى بذلك، و بأنّه يدفن بالغريّ حيث تبرك الناقة؛ فإنّه دفن فيه آدم و نوح عليهما السّلام ففعل، و أنّ آدم و نوح و أمير المؤمنين عليه السّلام دفنوا في قبر واحد.

ترجمه

[امیرالمؤمنین به امام حسن و حسین علیهم‌السلام فرمود]: «هرگاه مرگم فرا رسد، از دهلیز، حنوط، کفن و آبی را که با آن مرا غسل می‌دهید بردارید؛ زیرا جبرئیل علیه‌السلام این‌ها را از بهشت می‌آورد. پس مرا غسل دهید، حنوط کنید و کفن نمایید، و مرا بر شترم، در تابوت و جنازه‌ای که در دهلیز می‌یابید، حمل کنید».

روایت شده که آن حضرت علیه‌السلام به آن دو امام علیهماالسلام فرمود: «وقتی کار من را به پایان رساندید، قسمت جلوی جنازه را بگیرید؛ زیرا قسمت عقب آن را دیگری حمل می‌کند. پس هرگاه جنازه ایستاد و شتر زانو زد، در همان محل قبر را بکنید؛ زیرا شما تخته‌ای کنده‌شده خواهید یافت که نوح علیه‌السلام آن را برای من کنده بود، پس مرا در آن دفن کنید».

… امام حسن و حسین علیهماالسلام وارد دهلیز شدند و در آنجا آب، حنوط و کفن را چنان‌که آن حضرت فرموده بود، یافتند. چون از کار او فارغ شدند، قسمت جلوی جنازه را گرفتند و پشت آن (به اعجاز) حمل شد، همان‌طور که حضرت فرموده بود. آن را به مسجد کوفه، معروف به سهله، بردند. در آنجا شترش را زانو زده یافتند. پس جنازه را بر آن سوار کردند و به دنبال شتر تا غَری رفتند. شتر در آنجا ایستاد، سپس زانو زد و با لبش زمین را خراشید. آنگاه همان مکان را کندند و تخته‌ای کنده‌شده مانند تابوت یافتند، و او را در همان‌جا، آن‌گونه که وصیت کرده بود، دفن کردند؛ زیرا وصیت کرده بود که در غَری، همان‌جا که شتر زانو می‌زند، دفن شود؛ چراکه آدم و نوح علیهماالسلام نیز در آنجا دفن شده‌اند. پس چنین کردند، و آدم و نوح و امیرالمؤمنین علیهم‌السلام همگی در یک قبر دفن شده‌اند.

منبع

عیون المعجزات ابن عبدالوهاب (عتبه امام حسین علیه‌السلام)، ص۹۳.