متن کتاب

عَنِ اِبْنِ عَبَّاسٍ‌ قَالَ‌: إِنَّ رَسُولَ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ‌ كَانَ جَالِساً ذَاتَ يَوْمٍ إِذْ أَقْبَلَ اَلْحَسَنُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ فَلَمَّا رَآهُ بَكَى ثُمَّ قَالَ: «إِلَيَّ إِلَيَّ يَا بُنَيَّ». فَمَا زَالَ يُدْنِيهِ حَتَّى أَجْلَسَهُ عَلَى فَخِذِهِ اَلْيُمْنَى …

[ثمّ قال النبيّ صلی الله عليه و آله:] «أَمَّا اَلْحَسَنُ‌ فَإِنَّهُ اِبْنِي وَ وُلْدِي وَ بَضْعَةٌ مِنِّي وَ قُرَّةُ عَيْنِي وَ ضِيَاءُ قَلْبِي وَ ثَمَرَةُ فُؤَادِي، وَ هُوَ سَيِّدُ شَبَابِ أَهْلِ اَلْجَنَّةِ‌ وَ حُجَّةُ اَللَّهِ عَلَى اَلْأُمَّةِ، أَمْرُهُ أَمْرِي، وَ قَوْلُهُ قَوْلِي، مَنْ تَبِعَهُ فَإِنَّهُ مِنِّي، وَ مَنْ عَصَاهُ فَلَيْسَ مِنِّي، وَ إِنِّي لَمَّا نَظَرْتُ إِلَيْهِ تَذَكَّرْتُ مَا يَجْرِي عَلَيْهِ مِنَ اَلذُّلِّ بَعْدِي فَلاَ يَزَالُ اَلْأَمْرُ بِهِ حَتَّى يُقْتَلَ بِالسَّمِّ ظُلْماً وَ عُدْوَاناً، فَعِنْدَ ذَلِكَ تَبْكِي اَلْمَلاَئِكَةُ وَ اَلسَّبْعُ‌ اَلشِّدَادُ لِمَوْتِهِ، وَ يَبْكِيهِ كُلُّ شَيْ‌ءٍ حَتَّى اَلطَّيْرُ فِي جَوِّ اَلسَّمَاءِ وَ اَلْحِيتَانُ فِي جَوْفِ اَلْمَاءِ، فَمَنْ بَكَاهُ لَمْ تَعْمَ عَيْنُهُ يَوْمَ تَعْمَى اَلْعُيُونُ، وَ مَنْ حَزِنَ عَلَيْهِ لَمْ يَحْزَنْ قَلْبُهُ يَوْمَ تَحْزَنُ اَلْقُلُوبُ، وَ مَنْ زَارَهُ فِي بَقِيعِهِ‌ ثَبَتَتْ قَدَمُهُ عَلَى اَلصِّرَاطِ يَوْمَ تَزِلُّ فِيهِ اَلْأَقْدَامُ…».

ترجمه

ابن‌عباس می‌گوید: روزی رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله نشسته بود که امام حسن علیه‌السلام وارد شد. پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله چون او را دید، گریست و سپس فرمود: «نزد من بیا، نزد من بیا فرزندم». پیوسته او را به خود نزدیک کرد تا اینکه او را بر ران راست خود نشاند. …

[سپس پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله فرمود:] «اما حسن؛ او فرزند من، پارۀ تن من، روشنی چشم من، نور قلب من و میوۀ دل من است. او سرور جوانان اهل بهشت و حجت خدا بر امت است؛ فرمان او فرمان من و سخن او سخن من است. هرکس از او پیروی کند، از من است و هر کس نافرمانی‌اش کند، از من نیست.

زمانی که به او نگریستم، به یاد آوردم که پس از من چه ذلتی (ستم‌هایی) بر او روا داشته خواهد شد؛ کار بر او چنان سخت شود تا آنکه با زهر، به ظلم و ستم کشته شود. در آن هنگام، فرشتگان و آسمان‌های هفت‌گانه بر مرگ او می‌گریند و همه چیز، حتی پرندگان در دل آسمان و ماهیان در اعماق آب، بر او اشک می‌ریزند.

پس هرکس بر او بگرید، چشمش در روزی که چشم‌ها کور می‌شوند، نابینا نمی‌گردد و هرکس برای او اندوهگین شود، قلبش در روزی که قلب‌ها دچار اندوه و اضطراب‌اند، غمگین نمی‌شود؛ و هرکس او را در بقیع زیارت کند، قدمش در روزی که قدم‌ها بر صراط می‌لغزند، استوار می‌ماند…».

منبع

امالی شیخ صدوق (نشر کتابچی)، ص۱۱۲، مجلس۲۴، حدیث۲.