متن کتاب

قيل: إنّ الرّباب بنت امرئ القيس زوجة الحسين، [في الكوفة] أخذتْ الرّأس و وضعتْه في حجرها و قبّلته و قالت:

وا حسينا، فلا نسيتُ حسينا / أقصدتْه أسنّة الأعداء

غادروه بكربلاء صريعا / لا سقى اللّه جانبي كربلاء

ترجمه

گفته شده: رباب دختر امرؤ القیس، همسر امام حسین علیهماالسلام، [در کوفه] سر مبارک امام را گرفت و در دامان خود نهاد و آن را بوسید و گفت:

وا حسینا! هرگز حسین را فراموش نمی‌کنم / کسی که نیزه‌های دشمنان نشانه‌اش کردند

او را در کربلا نقش بر خاک رها ساختند / خداوند هر دو سوی کربلا را سیراب نکند

منبع

تذکرة الخواص ابن جوزی (المجمع العالمی لاهل البیت علیهم‌السلام)، ج۲، ص۱۹۲. همین شعر با اندک تفاوتی به همسر دیگر امام حسین علیه‌السلام، «عاتکه» نسبت داده شده است: الاغانی (دار احیاء التراث العربی)، ج۱۸، ص۳۰۲؛ معجم البلدان حموی (دار صادر)، ج۴، ص۴۴۵. البته بعید نیست که هر دو نفرشان چنین شعری خوانده باشند.

برای دیدن توضیحات کتاب اینجا را کلیک کنید. برای دیدن باقی مطالب این کتاب اینجا را کلیک کنید.