متن کتاب

سَرَّحَ عُمَرُ بْنُ سَعْدٍ مِنْ يَوْمِهِ ذَلِكَ – وَ هُوَ يَوْمُ عَاشُورَاءَ‌ – بِرَأْسِ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ مَعَ خَوَلِيِّ بْنِ يَزِيدَ اَلْأَصْبَحِيِّ‌ وَ حُمَيْدِ بْنِ مُسْلِمٍ اَلْأَزْدِيِّ‌ إِلَى عُبَيْدِ اَللَّهِ بْنِ زِيَادٍ، وَ أَمَرَ بِرُءُوسِ اَلْبَاقِينَ مِنْ أَصْحَابِهِ وَ أَهْلِ بَيْتِهِ فَنُظِّفَتْ وَ كَانَتِ اِثْنَيْنِ‌ وَ سَبْعِينَ رَأْساً وَ سَرَّحَ بِهَا مَعَ شِمْرِ بْنِ ذِي اَلْجَوْشَنِ‌ وَ قَيْسِ بْنِ اَلْأَشْعَثِ‌ وَ عَمْرِو بْنِ اَلْحَجَّاجِ‌ فَأَقْبَلُوا حَتَّى قَدِمُوا بِهَا عَلَى اِبْنِ زِيَادٍ.

ترجمه

عمر بن سعد در روز عاشورا سر امام حسین علیه‌السلام را با «خولی بن یزید اصبحی» و «حمید بن مسلم ازدی» نزد عبیدالله بن زیاد فرستاد، و دستور داد سرهای باقی‌مانده از اصحاب و اهل‌بیت امام حسین علیه‌السلام را – که هفتاد و دو سر بود – پاک و تمیز کنند و آن‌ها را با «شمر بن ذی‌الجوشن»، «قیس بن اشعث» و «عمرو بن حجّاج» روانه کرد. پس آنان حرکت کردند تا اینکه با آن سرها نزد ابن زیاد رسیدند.

منبع

الارشاد شیخ مفید (مؤسسة آل البیت علیهم‌السلام)، ج۲، ص۱۱۳.