متن کتاب

ثُمَّ بَرَزَ جَوْنٌ‌ مَوْلَى أَبِي ذَرٍّ وَ كَانَ عَبْداً أَسْوَدَ فَقَالَ لَهُ اَلْحُسَيْنُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ: «أَنْتَ فِي إِذْنٍ مِنِّي؛ فَإِنَّمَا تَبِعْتَنَا طَلَباً لِلْعَافِيَةِ، فَلاَ تَبْتَلِ بِطَرِيقِنَا». فَقَالَ: «يَا اِبْنَ رَسُولِ اَللَّهِ‌، أَنَا فِي اَلرَّخَاءِ أَلْحَسُ قِصَاعَكُمْ وَ فِي اَلشِّدَّةِ أَخْذُلُكُمْ! وَ اَللَّهِ إِنَّ رِيحِي لَمُنْتِنٌ وَ إِنَّ حَسَبِي لَلَئِيمٌ وَ لَوْنِي لَأَسْوَدُ، فَتَنَفَّسْ عَلَيَّ بِالْجَنَّةِ‌ فَتَطِيبَ رِيحِي وَ يَشْرُفَ حَسَبِي وَ يَبْيَضَّ وَجْهِي، لاَ وَ اَللَّهِ لاَ أُفَارِقُكُمْ حَتَّى يَخْتَلِطَ هَذَا اَلدَّمُ اَلْأَسْوَدُ مَعَ دِمَائِكُمْ»!

ثمّ قاتل حتى قتل، فوقف عليه الحسين عليه السلام، و قال: «اللّهمّ بيّض وجهه، و طيّب ريحه، و احشره مع الأبرار، و عرّف بينه و بين محمد و آل محمد». و روي عن الباقر، عن عليّ بن الحسين عليهم السلام: «أنّ الناس كانوا يحضرون المعركة، و يدفنون القتلى، فوجدوا جوناً بعد عشرة أيّام تفوح منه رائحة المسك رضوان اللّه عليه».

ترجمه

سپس «جَوْن»، غلام ابوذر غفاری، (برای نبرد) به میدان آمد؛ او برده‌ای سیاه‌پوست بود. امام حسین علیه‌السلام به او فرمود: «تو از جانب من اجازه داری (که بروی)؛ چراکه تو برای عافیت و آسایش به دنبال ما آمده بودی، پس خود را در راه ما به بلا و سختی نینداز». جون عرض کرد: «ای پسر رسول خدا، آیا در روزگار آسایش و خوشی، کاسه‌لیس سفرۀ شما باشم و در روز سختی و تنگنا، شما را رها کنم! به خدا سوگند، بوی من نامطبوع است و تبارم پست و رنگم سیاه است؛ پس بر من منت بگذار و بهشت را از من دریغ مدار تا بویم خوش، تبارم شریف و چهره‌ام سفید گردد. نه، به خدا سوگند از شما جدا نخواهم شد تا اینکه این خون سیاه من با خون‌های شما آمیخته شود»!

سپس او پیکار کرد تا به شهادت رسید. امام حسین علیه‌السلام بر بالین او ایستاد و فرمود: «خدایا، چهره‌اش را سپید گردان و بویش را خوش کن و او را با نیکان محشور بفرما و میان او و محمد و آل محمد آشنایی و پیوند برقرار ساز». از امام باقر علیه‌السلام به نقل از امام سجاد علیه‌السلام روایت کرده: «هنگامی که مردم برای دفن کشته‌شدگان به میدان نبرد آمدند، پیکر جون را پس از ده روز در حالی یافتند که بوی مشک از آن به مشام می‌رسید؛ رضوان خدا بر او باد».

منبع

پاراگراف اول از لهوف با ترجمه فهری زنجانی (نشر جهان)، ص۱۰۸؛ پاراگراف دوم تسلیة المجالس (نشر بنیاد معارف اسلامی)، ج۲، ص۲۹۳.