متن کتاب

سار الحسين حتى نزل الخُزَيميّة و أقام بها يوماً و ليلة، فلمّا أصبح أقبلتْ إليه أخته زينب بنت علي فقالت: «يا أخي، ألا أخبرك بشيء سمعته البارحة»‌؟ فقال الحسين: «و ما ذاك»‌؟ فقالت: «خرجت في بعض الليل لقضاء حاجة، فسمعت هاتفاً يهتف و هو يقول:

ألا يا عين فاحتفلي بجهد / و من يبكي على الشهداء بعدي

على قوم تسوقهم المنايا / بمقدار إلى إنجاز وعدي¹».

فقال لها الحسين: «يا أختاه، المقضي هو كائن»!

ترجمه

امام حسین علیه‌السلام به راه خود ادامه داد تا در منطقۀ «خُزَیمیه» فرود آمد و یک شبانه‌روز در آنجا اقامت گزید. چون صبح شد، خواهرش حضرت زینب علیهاالسلام نزد او آمد و گفت: «ای برادر، آیا تو را از چیزی که دیشب شنیدم باخبر نکنم»؟ امام حسین علیه‌السلام فرمود: «آن چیست»؟

حضرت زینب علیهاالسلام گفت: «پاسی از شب گذشته بود که برای انجام کاری از خیمه بیرون رفتم، ناگهان صدای هاتفی (نداکننده‌ای غیبی) را شنیدم که چنین می‌سرود:

ای چشم، با تمام توان گریه کن / و کیست که بعد از من بر شهیدان بگرید؟

بر گروهی که مرگ، آنان را می‌راند / به‌سوی محقق‌شدن وعده‌ای (الهی) که مقدر شده است».

امام حسین علیه‌السلام فرمود: «خواهر جان، آنچه مقدر شده باشد، به وقوع خواهد پیوست»!

منبع

الفتوح ابن اعثم (نشر دار الاضواء)، ج۵، ص۷۰.

1. حرف یاء در «بعدي» بابت درست‌شدن وزن شعر است، وگرنه معنای یای نسبت نمی‌دهد. همچنین در بعضی منابع «وعدِ» آمده است. ↩︎