متن کتاب

عَنْ أَبِي نَصْرٍ، عَنْ رَجُلٍ مِنْ أَهْلِ بَيْتِ اَلْمَقْدِسِ‌ أَنَّهُ قَالَ‌: «وَ اَللَّهِ لَقَدْ عَرَفْنَا أَهْلَ بَيْتِ اَلْمَقْدِسِ‌ وَ نَوَاحِيهَا عَشِيَّةَ قَتْلِ اَلْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ».‌ قُلْتُ: «وَ كَيْفَ ذَاكَ»؟

قَالَ: «مَا رَفَعْنَا حَجَراً وَ لاَ مَدَراً وَ لاَ صَخْراً إِلاَّ وَ رَأَيْنَا تَحْتَهَا دَماً عَبِيطاً يَغْلِي، وَ اِحْمَرَّتِ اَلْحِيطَانُ كَالْعَلَقِ، وَ مُطِرَ ثَلاَثَةَ أَيَّامِ دَماً عَبِيطاً، وَ سَمِعْنَا مُنَادِياً يُنَادِي فِي جَوْفِ اَللَّيْلِ يَقُولُ:

أَ تَرْجُو أُمَّةٌ قَتَلَتْ حُسَيْناً / شَفَاعَةَ جَدِّهِ يَوْمَ اَلْحِسَابِ؟

مَعَاذَ اَللَّهِ! لاَ نِلْتُمْ يَقِيناً / شَفَاعَةَ أَحْمَدَ وَ أَبِي تُرَابٍ

قَتَلْتُمْ خَيْرَ مَنْ رَكِبَ اَلْمَطَايَا / وَ خَيْرَ اَلشِّيبِ طُرّاً وَ اَلشَّبَابِ

وَ اِنْكَسَفَتِ اَلشَّمْسُ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ ثُمَّ تَجَلَّتْ عَنْهَا، وَ اِنْشَبَكَتِ اَلنُّجُومُ، فَلَمَّا كَانَ مِنْ غَدٍ أُرْجِفْنَا بِقَتْلِهِ، فَلَمْ يَأْتِ عَلَيْنَا كَثِيرُ شَيْ‌ءٍ حَتَّى نُعِيَ إِلَيْنَا اَلْحُسَيْنُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ».

ترجمه

از ابونصر روایت شده که مردی از اهل بیت‌المقدس گفت: «به خدا سوگند، ما مردم بیت‌المقدس و نواحی اطراف آن، همان عصر شهادت حسین بن علی علیه‌السلام (از واقعه) باخبر شدیم». پرسیدم: «چگونه»؟

گفت: «هیچ سنگ، کلوخ و صخره‌ای را برنداشتیم مگر آنکه زیر آن خونِ تازه و جوشانی دیدیم؛ دیوارها همچون لختۀ خون سرخ شدند و سه روز بارانی از خون تازه بارید. در دل شب شنیدیم که منادی فریاد می‌زد و می‌گفت:

آیا امتی که حسین را کشتند / در روز حساب چشم‌انتظار شفاعت جدش هستند؟

پناه بر خدا! هرگز نخواهید رسید / به شفاعت احمد و ابوتراب

شما بهترین کسی را که بر مرکب سوار شد / و بهترینِ پیران و جوانان را کشتید

خورشید نیز سه روز پیاپی گرفت (کسوف شد) و سپس آشکار گشت و ستارگان در هم گره خوردند (آشفته شدند). چون صبح فردا شد، به‌خاطر قتلش لرزه بر اندام ما افتاد (هرچند که از شهادت او خبر نداشتیم) و زمان زیادی نگذشت که خبر شهادت حسین علیه‌السلام به ما رسید».

منبع

کامل الزیارات (مطبعة المرتضویة)، ص۷۶، باب۲۴، ح۲.