متن کتاب

… [في مسير السبايا من الكوفة إلى الشام] وضعوا الرأس على صخرة هناك، فسقطت منه قطرة دم على الصخرة فكانت تغلي كلّ سنة يوم عاشوراء و يجتمع الناس هناك من الأطراف فيقيمون المأتم على الحسين و يكثر العويل حولها، و بقي هذا إلى أيام عبد الملك بن مروان فأمر بنقل الحجر فلم ير له أثر بعد ذلك، ولكنّهم بنوا في محل الحجر قبّة سمّوها «النقطة».

ترجمه

… (در مسیر اسیران از کوفه به شام) سر امام حسین علیه‌السلام را در مسیر بر روی صخره‌ای قرار دادند، پس قطرۀ خونی از آن بر روی صخره افتاد و آن خون هر سال در روز عاشورا می‌جوشید و مردم از اطراف در آنجا گرد می‌آمدند و برای امام حسین علیه‌السلام سوگواری برپا می‌کردند و ناله و زاری در اطراف آن فراوان می‌شد؛ این وضعیت تا روزگار عبدالملک بن مروان باقی بود، پس او دستور به انتقال آن سنگ داد و پس از آن دیگر اثری از آن دیده نشد، ولی آن‌ها در محل آن سنگ، گنبدی ساختند و آن را «نقطه» نامیدند.

منبع

مقتل مقرّم (مؤسسة الخرسان)، ص۳۶۴.