متن کتاب

قَالَ اَلرِّضَا عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌: «…إِنَّ يَوْمَ اَلْحُسَيْنِ‌ أَقْرَحَ جُفُونَنَا وَ أَسْبَلَ دُمُوعَنَا وَ أَذَلَّ عَزِيزَنَا بِأَرْضِ كَرْبٍ وَ بَلاَءٍ‌ وَ أَوْرَثَتْنَا اَلْكَرْبَ [وَ] اَلْبَلاَءَ إِلَى يَوْمِ اَلاِنْقِضَاءِ فَعَلَى مِثْلِ اَلْحُسَيْنِ‌ فَلْيَبْكِ اَلْبَاكُونَ؛ فَإِنَّ اَلْبُكَاءَ يَحُطُّ اَلذُّنُوبَ اَلْعِظَامَ…».

ترجمه

امام رضا علیه‌السلام فرمودند: «… همانا روز (شهادت) حسین پلک‌های ما را زخم کرد¹ و اشک‌های ما را روان ساخت و عزیز ما را در سرزمین کرب و بلا خوار نمود و برای ما تا روز پایان جهان، اندوه و بلا به ارث گذارد؛ پس گریه‌کنندگان باید بر کسی چون حسین بگریند؛ چرا که گریۀ (بر او)، گناهان بزرگ را فرو می‌ریزد…».

منبع

امالی شیخ صدوق به ترجمۀ کمره‌ای (نشر کتابچی)، ص۱۲۸، مجلس۲۷، حدیث۲.

1. ظاهراً زیاد گریه‌کردن باعث زخمی‌شدن پلک‌ها شده است. ↩︎