شفای چشم های آیت الله بروجردی با گِل عزاداران
متن کتاب
مرحوم آیت‌الله‌العظمی بروجردی رحمه‌الله در چهل‌سالگی‌اش داشت کور می‌شد؛ دارو هم اثر نکرد. روز عاشورا در خرم‌آباد و بروجرد عزادارها حوض گِل درست می‌کنند، داخل گل شیرجه می‌زنند و از آن‌طرف بیرون می‌آیند؛ می‌خواهد برف، یخ یا گرما باشد، آن‌ها به این شکل وارد دسته می‌شوند. مسیر دسته‌های بروجرد هم در منزل مرحوم آقای بروجردی رحمه‌الله بود. این‌ها سینه می‌زدند و عرق داشتند. آقای بروجردی رحمه‌الله هم ایستاده بود و زارزار گریه می‌کرد؛ چون یکی از گریه‌کن‌های رده اول برای ابی‌عبدالله علیه‌السلام آقای بروجردی رحمه‌الله بود. در بین شلوغی سینه‌زدن، با انگشتش به پشت یکی از این عزادارها می‌کشد، یک‌ذره از این گلی که با عرقش قاتی شده بود، به دو چشمش می‌مالد و تا ۸۸سالگی که از دنیا رفت، یک بار هم عینک نزد. یک قرآن خیلی ریز داشت، من دیده بودم، درمی‌آورد و بی‌عینک می‌خواند.
منبع
سخنرانی شیخ حسین انصاریان، حسینیه صاحب‌الزمان عجل‌الله‌فرجه محرم ۱۳۹۲ جلسه نهم.
نظرات