متن کتاب

دخل على الباقر عليه السّلام قومٌ مات لهم ميّت، فقالوا: «نحبّ أن تصلّي عليه». فأطرق مليّاً ثمّ قال: «انطلقوا فواروا صاحبكم». فخرجوا كأنّما يسفى في وجوههم الموت.

فقال له رجل: «إنّه كان مسرفاً على نفسه و لكن قد كانت فيه خصلة: ما ذكرتم عنده إلاّ فاضت عيناه». فقال: «اللّه أكبر، زلّت له قدم و ثبتت له أخرى». ثمّ قام فصلّى عليه و قام على قبره حتّى دفن.

ترجمه

گروهی که یکی از نزدیکانشان مرده بود، بر امام باقر علیه‌السلام وارد شدند و گفتند: «دوست داریم شما بر او نماز بخوانید». امام مدتی طولانی سر به زیر انداختند و سپس فرمودند: «بروید و همراهتان را به خاک بسپارید». آنان در حالی (از نزد امام) خارج شدند که (به‌خاطر جواب ردّ امام) گویا مرگ بر چهره‌هایشان پاشیده شده بود.

پس مردی به امام عرض کرد: «او در حق خود زیاده‌روی (گناه) می‌کرد، ولی یک ویژگی داشت: هرگاه نام شما نزد او برده می‌شد، چشمانش اشک‌بار می‌گشت». امام فرمودند: «الله‌اکبر، گامی از او لغزیده و گام دیگرش استوار مانده است». سپس برخاستند و بر او نماز گزاردند و بر سر قبرش ایستادند تا خاک‌سپاری به پایان رسید.

منبع

مکارم الاخلاق راوندی (عتبه عباسیه)، ص۲۹۳، ح۳۹۹.