متن کتاب

عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ اَلْبَاقِرِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ قَالَ‌: «أُصِيبَ اَلْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ وَ وُجِدَ بِهِ ثَلاَثُمِائَةٍ وَ بضعا [بِضْعٌ‌] وَ عشرين [عِشْرُونَ‌] طَعْنَةً بِرُمْحٍ أَوْ ضَرْبَةً بِسَيْفٍ أَوْ رَمْيَةً بِسَهْمٍ».

فَرُوِيَ: «أَنَّهَا كَانَتْ كُلُّهَا فِي مُقَدَّمِهِ؛ لِأَنَّهُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ كَانَ لاَ يُوَلِّي».

ترجمه

از امام باقر علیه‌السلام روایت شده است که فرمودند: «به حسین بن علی علیه‌السلام آسیب (و جراحات سنگین) وارد شد و در پیکر ایشان، سیصد و بیست و اندی زخم – از اصابت نیزه، یا ضربت شمشیر، یا پرتاب تیر – یافت شد».

روایت شده است: «همۀ آن جراحات در جلوی پیکر (مبارک) ایشان بود؛ چراکه آن حضرت علیه‌السلام هیچ‌گاه (به دشمن) پشت نمی‌کردند».

منبع

امالی شیخ صدوق به ترجمۀ کمره‌ای (نشر کتابچی)، ص۱۶۴، مجلس۳۱، حدیث۱.