متن کتاب

منقول است که شمر – علیه اللعنه و العذاب – بعضی از زینت‌آلاتی که اهل حرم آن حضرت داشتند و مبلغی از طلا و نقره که با ایشان مانده بود تصرف نموده، چون به کوفه رسید زرگری را طلبید که به جهت زنان خود چیزها بسازد. از آن‌ها هرچه را به آتش برد، چون نگاه کرد سرب شده بود! شمر – علیه اللعنه و العذاب – را خبر دادند او گفت که: «در حضور من چیزی را در آتش گذارید تا صدق کلام شما مرا حاصل شود». در حضور آن لعین هم پاره‌ای از آلات را گداخت و همان نحو بیرون آمد و شمر هم آیۀ «خَسِرَ الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةَ ذَٰلِكَ هُوَ الْخُسْرَانُ الْمُبِينُ» [الحج: ۱۱] را خواند و دانست که به عذاب ابدی گرفتار خواهد بود و چندان برنیامد که به عذاب الیم دنیا هم رسید.

منبع

حدیقة الشیعة (نشر انصاریان)، ج۲، ص۶۷۹.