متن کتاب

عَنْ ذَرِيحٍ اَلْمُحَارِبِيِّ قَالَ‌: قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ‌: «مَا أَلْقَى مِنْ قَوْمِي وَ مِنْ بَنِيَّ! إِذَا أَنَا أَخْبَرْتُهُمْ بِمَا فِي إِتْيَانِ قَبْرِ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ‌ مِنَ اَلْخَيْرِ إِنَّهُمْ يُكَذِّبُونِّي وَ يَقُولُونَ: «إِنَّكَ تَكْذِبُ عَلَى جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ»»!

قَالَ: «يَا ذَرِيحُ‌ دَعِ اَلنَّاسَ يَذْهَبُونَ حَيْثُ شَاءُوا وَ اَللَّهِ إِنَّ اَللَّهَ لَيُبَاهِي بِزَائِرِ اَلْحُسَيْنِ‌ وَ اَلْوَافِدُ يَفِدُهُ اَلْمَلاَئِكَةُ اَلْمُقَرَّبُونَ وَ حَمَلَةُ عَرْشِهِ حَتَّى إِنَّهُ لَيَقُولُ لَهُمْ: «أَ مَا تَرَوْنَ زُوَّارَ قَبْرِ اَلْحُسَيْنِ‌ أَتَوْهُ شَوْقاً إِلَيْهِ وَ إِلَى فَاطِمَةَ بِنْتِ رَسُولِ اَللَّهِ‌ أَمَا وَ عِزَّتِي وَ جَلاَلِي وَ عَظَمَتِي لَأُوجِبَنَّ لَهُمْ كَرَامَتِي وَ لَأُدْخِلَنَّهُمْ جَنَّتِيَ‌ اَلَّتِي أَعْدَدْتُهَا لِأَوْلِيَائِي وَ لِأَنْبِيَائِي وَ رُسُلِي.

يَا مَلاَئِكَتِي هَؤُلاَءِ زُوَّارُ اَلْحُسَيْنِ‌ حَبِيبِ مُحَمَّدٍ رَسُولِي وَ مُحَمَّدٌ حَبِيبِي وَ مَنْ أَحَبَّنِي أَحَبَّ حَبِيبِي وَ مَنْ أَحَبَّ حَبِيبِي أَحَبَّ مَنْ يُحِبُّهُ وَ مَنْ أَبْغَضَ حَبِيبِي أَبْغَضَنِي وَ مَنْ أَبْغَضَنِي كَانَ حَقّاً عَلَيَّ أَنْ أُعَذِّبَهُ بِأَشَدِّ عَذَابِي وَ أُحْرِقَهُ بِحَرِّ نَارِي وَ أَجْعَلَ جَهَنَّمَ‌ مَسْكَنَهُ وَ مَأْوَاهُ وَ أُعَذِّبُهُ عَذٰاباً لاٰ أُعَذِّبُهُ أَحَداً مِنَ اَلْعٰالَمِينَ»».

ترجمه

از ذریح محاربی نقل شده است که گفت: به امام صادق علیه‌السلام عرض کردم: «از دست قوم و خویشانم و حتی فرزندانم چه رنج‌ها که نمی‌کشم! هرگاه آنان را از پاداش و خیر فراوانی که در زیارت قبر امام حسین علیه‌السلام است آگاه می‌کنم، مرا تکذیب می‌کنند و می‌گویند: «تو بر جعفر بن محمد دروغ می‌بندی»»!

امام علیه‌السلام فرمودند: «ای ذریح، مردم را به حال خود واگذار تا هر راهی که می‌خواهند بروند. به خدا سوگند، خداوند به زائر حسین مباهات می‌کند و فرشتگان مقرّب و حاملان عرش الهی به استقبال او می‌آیند. تا آنجا که خداوند به آنان می‌فرماید: «آیا زائران قبر حسین را نمی‌بینید که از روی شوق به او و به فاطمه دختر رسول خدا، به‌سوی او آمده‌اند. آگاه باشید، به عزت و جلال و عظمت خودم سوگند، کرامت خویش را بر آنان واجب خواهم کرد و بی‌تردید آنان را وارد بهشتی خواهم ساخت که آن را برای اولیای خود و پیامبران و رسولانم آماده کرده‌ام.

ای فرشتگان من، اینان زائران حسین‌اند؛ همان محبوب محمد، فرستادۀ من و محمد محبوب من است. هر که مرا دوست بدارد، محبوب مرا نیز دوست خواهد داشت؛ و هر که محبوب مرا دوست بدارد، دوستداران او را نیز دوست می‌دارد؛ و هر که محبوب مرا دشمن بدارد، با من دشمنی کرده است؛ و هر که با من دشمنی کند، بر من سزاوار است که او را به سخت‌ترین عذابم کیفر دهم، با سوز آتشم بسوزانم، دوزخ را جایگاه و مأوای او قرار دهم، و او را به‌گونه‌ای عذاب کنم که هیچ‌یک از جهانیان را بدان‌سان عذاب نکرده باشم»».

منبع

کامل الزیارات (مطبعة المرتضویة)، ص۱۴۳، باب۵۶، ح۵.