متن کتاب

عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ جَعْفَرٍ اَلصَّادِقِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ‌ قَالَ‌: لَمَّا سَارَ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ اَلْحُسَيْنُ صَلَوَاتُ اَللَّهِ عَلَيْهِ مِنَ اَلْمَدِينَةِ … أَتَاهُ أَفْوَاجٌ مِنْ مُؤْمِنِي اَلْجِنِّ … قَالَ لَهُمْ‌: «… بِكَرْبَلاَءَ‌ اَلَّتِي اِخْتَارَهَا اَللَّهُ لِي يومَ دَحَی اَلْأَرْضَ وَ جَعَلَهَا مَعْقِلاً لِشِيعَتِنَا وَ مُحِبِّينا وَ يُقْبَلُ فِيهَا أَعْمَالُهُمْ و صَلَواتُهم و تُسمَعُ و تُجابُ دعواتُهم وَ يَشْكُرُ اَللَّهُ سَعْيَهُمْ وَ تَكُونُ لَهُمْ أَمَاناً فِي اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةِ…».

ترجمه

از امام صادق علیه‌السلام روایت شده که فرمود: هنگامی که امام حسین علیه‌السلام از مدینه حرکت کرد … گروه‌هایی از مؤمنانِ جن نزد او آمدند … حضرت به آنان فرمود: «… در کربلا؛ همان سرزمینی که خداوند آن را برای من، در روزی که زمین را گسترانید، برگزید و آن را پناهگاه شیعیان و دوستداران ما قرار داد؛ جایی که اعمال و نمازهایشان در آن پذیرفته می‌شود، دعاهایشان شنیده و مستجاب می‌گردد، خداوند تلاششان را قدر می‌نهد، و برای آنان در دنیا و آخرت مایهٔ امنیت و امان خواهد بود …».

منبع

الهدایة الکبری (دار زین العابدین علیه‌السلام)، ص۴۱۱، ح۶.

برای دیدن توضیحات کتاب اینجا را کلیک کنید. برای دیدن باقی مطالب این کتاب اینجا را کلیک کنید.