متن کتاب

عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ اَلْبَاقِرِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ قَالَ‌: … وَ لَقَدْ كَانَ بَكَى [عليّ بن الحسين عليهما السلام] عَلَى أَبِيهِ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ عِشْرِينَ سَنَةً وَ مَا وُضِعَ بَيْنَ يَدَيْهِ طَعَامٌ إِلاَّ بَكَى حَتَّى قَالَ لَهُ مَوْلًى لَهُ: «يَا اِبْنَ رَسُولِ اَللَّهِ‌ أَ مَا آنَ لِحُزْنِكَ أَنْ يَنْقَضِيَ»؟

فَقَالَ لَهُ: «وَيْحَكَ إِنَّ يَعْقُوبَ‌ اَلنَّبِيَّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ كَانَ لَهُ اِثْنَا عَشَرَ اِبْناً فَغَيَّبَ اَللَّهُ عَنْهُ وَاحِداً مِنْهُمْ فَابْيَضَّتْ عَيْنَاهُ مِنْ كَثْرَةِ بُكَائِهِ عَلَيْهِ وَ شَابَ رَأْسُهُ مِنَ اَلْحُزْنِ وَ اِحْدَوْدَبَ ظَهْرُهُ مِنَ اَلْغَمِّ وَ كَانَ اِبْنُهُ حَيّاً فِي اَلدُّنْيَا وَ أَنَا نَظَرْتُ إِلَى أَبِي وَ أَخِي وَ عَمِّي وَ سَبْعَةَ عَشَرَ مِنْ أَهْلِ بَيْتِي مَقْتُولِينَ حَوْلِي فَكَيْفَ يَنْقَضِي حُزْنِي»!

ترجمه

از امام باقر علیه‌السلام روایت شده است که فرمودند: … همانا امام سجاد علیه‌السلام بیست سال بر پدرش امام حسین علیه‌السلام گریست و هیچ‌گاه طعامی در برابرش نهاده نشد مگر آنکه گریست؛ تا آنجا که غلامی از غلامانش به ایشان عرض کرد: «ای فرزند رسول خدا، آیا زمان آن نرسیده که اندوهتان به پایان رسد»؟

امام به او فرمودند: «وای بر تو! یعقوب پیامبر علیه‌السلام دوازده پسر داشت، خداوند یکی از آنان را از جلوی چشمش غایب کرد، یعقوب از بس بر او گریست چشمانش سفید (نابینا) شد، و موی سرش از اندوه سپید گشت، و پشتش از غم خمیده شد، درحالی‌که پسرش در دنیا زنده بود؛ اما من به پدرم، برادرم، عمویم و هفده تن از خاندانم نگریستم که در اطرافم کشته و سربریده شده بودند، پس چگونه اندوه من به پایان رسد»!

منبع

الخصال (نشر جامعه مدرسین)، ج۲، ص۵۱۸.