متن کتاب

عَنْ أَبِي الْحَسَنِ مُوسىٰ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌، قَالَ‌: «إِنَّ الله عَزَّ وَ جَلَّ غَضِبَ عَلَى الشِّيعَةِ‌ ، فَخَيَّرَنِي نَفْسِي أَوْ هُمْ‌ ، فَوَقَيْتُهُمْ‌ وَ اللهِ بِنَفْسِي».

ترجمه

امام کاظم علیه‌السلام فرمودند: «همانا خداوند عزوجل بر شیعیان خشم گرفت، پس مرا میان جان خودم و آنان مخیّر ساخت. به خدا سوگند، من جان خود را فدای آنان کردم و آنان را حفظ نمودم».

منبع

الکافی (دارالحدیث)، ج۱، ص۶۴۶، ح۶۷۶.

علامه مجلسی در توضیح حدیث می‌گوید: «خداوند بر شیعیان خشم گرفت: یعنی یا به سبب آنکه آنان تقیه را رعایت نکردند و در نتیجه، امر امامت آن حضرت علیه‌السلام آشکار شد؛ ازاین‌رو، کار میان این دو امر مردد گردید: یا هارون‌الرشید شیعیان آن حضرت را بکشد و آنان را تحت تعقیب قرار دهد، یا آن حضرت را زندانی کرده و به شهادت برساند. پس امام علیه‌السلام برای شیعیان خود دعا کردند و بلا را برای خود برگزیدند. یا اینکه مقصود، خشم خداوند به سبب اطاعت‌نکردن شیعیان از امامشان است… . در این صورت، خداوند متعال آن حضرت را میان این دو امر مخیّر ساخت: یا در برابر هارون‌الرشید قیام کند که در این صورت، شیعیانش نیز در جریان آن کشته می‌شدند و سرانجام کار به همان چیزی می‌انجامید که انجامید…؛ غضب على الشيعة: إمّا لتركهم التقيّة، فانتشر أمر إمامته عليه السلام فتردّد الأمر بين أن يقتل الرشيد شيعته و تتبّعهم، أو يحسبه عليه السلام و يقتله، فدعا عليه السلام لشيعته و اختار البلاء لنفسه؛ أو لعدم انقيادهم لإمامهم… فخيّره الله تعالى بين أن يخرج الرشيد فتقتل شيعته إذا يخرج، فينتهي الأمر إلى ما انتهى إليه…». مرآة العقول (دار الکتب الاسلامیة)، ج۳، ص۱۲۶.