متن کتاب

مِمَّا خَرَجَ مِنَ اَلنَّاحِيَةِ‌ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ إِلَى أَحَدِ اَلْأَبْوَابِ‌، قَالَ‌: تَقِفُ عَلَيْهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ تَقُولُ‌: «… [يا أبا عبد الله بعد قتلك] رُفِعَ عَلَى اَلْقَنَا رَأْسُكَ‌، وَ سُبِيَ أَهْلُكَ كَالْعَبِيدِ، وَ صُفِّدُوا فِي اَلْحَدِيدِ، فَوْقَ أَقْتَابِ‌ اَلْمَطِيَّاتِ‌، تَلْفَحُ وُجُوهَهُمْ حَرُّ اَلْهَاجِرَاتِ‌، يُسَاقُونَ فِي اَلْبَرَارِي وَ اَلْفَلَوَاتِ‌، أَيْدِيهِمْ مَغْلُولَةٌ إِلَى اَلْأَعْنَاقِ‌، يُطَافُ بِهِمْ فِي اَلْأَسْوَاقِ …».

ترجمه

از جمله توقیعاتی که از سوی ناحیه مقدسه (امام‌زمان) علیه‌السلام برای یکی از نایبان صادر شد، این است که فرمودند: در برابر مزار امام حسین علیه‌السلام می‌ایستی و می‌گویی: «… [ای اباعبدالله، بعد از شهادتت] سرت را بر فراز نیزه‌ها برافراشتند، خاندان تو را همچون بردگان به اسارت بردند، و آنان را در زنجیرهای آهنین بستند، و بر پالان شتران نشاندند، درحالی‌که سوزِ آفتاب نیمروز بر چهره‌هایشان می‌تابید. آنان را در بیابان‌ها و صحراهای پهناور می‌راندند؛ دست‌هایشان به گردن‌هایشان بسته بود، و ایشان را در بازارها می‌گرداندند …».

منبع

المزار ابن مشهدی (نشر القیوم)، ص ۴۹۶ و ۵۰۵.