متن کتاب

رُوِيَ‌: أَنَّهُ لَمَّا قُبِضَ اَلنَّبِيُّ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ‌ اِمْتَنَعَ بِلاَلٌ‌ مِنَ اَلْأَذَانِ وَ قَالَ: «لاَ أُؤَذِّنُ لِأَحَدٍ بَعْدَ رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ».

وَ إِنَّ فَاطِمَةَ عَلَيْهَا اَلسَّلاَمُ قَالَتْ ذَاتَ يَوْمٍ: «إِنِّي أَشْتَهِي أَنْ أَسْمَعَ صَوْتَ مُؤَذِّنِ أَبِي عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ‌ بِالْأَذَانِ‌»و فَبَلَغَ ذَلِكَ بِلاَلاً فَأَخَذَ فِي اَلْأَذَانِ فَلَمَّا قَالَ: «اَللَّهُ أَكْبَرُ اَللَّهُ أَكْبَرُ» ذَكَرَتْ أَبَاهَا عَلَيْهِمَا اَلسَّلاَمُ‌ وَ أَيَّامَهُ فَلَمْ تَتَمَالَكْ مِنَ اَلْبُكَاءِ فَلَمَّا بَلَغَ إِلَى قَوْلِهِ: «أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّداً رَسُولُ اَللَّهِ‌» شَهَقَتْ فَاطِمَةُ عَلَيْهَا اَلسَّلاَمُ‌ شَهْقَةً وَ سَقَطَتْ لِوَجْهِهَا وَ غُشِيَ عَلَيْهَا.

فَقَالَ اَلنَّاسُ لِبِلاَلٍ‌: «أَمْسِكْ يَا بِلاَلُ‌ فَقَدْ فَارَقَتِ اِبْنَةُ رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ‌ اَلدُّنْيَا» وَ ظَنُّوا أَنَّهَا قَدْ مَاتَتْ، فَقَطَعَ أَذَانَهُ وَ لَمْ يُتِمَّهُ.

فَأَفَاقَتْ فَاطِمَةُ عَلَيْهَا اَلسَّلاَمُ‌ وَ سَأَلَتْهُ أَنْ يُتِمَّ اَلْأَذَانَ فَلَمْ يَفْعَلْ وَ قَالَ لَهَا: «يَا سَيِّدَةَ اَلنِّسْوَانِ إِنِّي أَخْشَى عَلَيْكِ مِمَّا تُنْزِلِينَهُ بِنَفْسِكِ إِذَا سَمِعْتِ صَوْتِي بِالْأَذَانِ» فَأَعْفَتْهُ عَنْ ذَلِكَ‌.

ترجمه

روایت شده است: چون پیامبر خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله از دنیا رحلت فرمود، بلال از گفتن اذان خودداری کرد و گفت: «پس از رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله برای هیچ‌کس اذان نخواهم گفت».

روزی حضرت فاطمه علیهاالسلام فرمود: «دوست دارم صدای مؤذن پدرم علیه‌السلام را برای گفتن اذان بشنوم». این سخن به بلال رسید. او شروع به گفتن اذان کرد. هنگامی که گفت: «الله اکبر، الله اکبر»، حضرت فاطمه علیهاالسلام پدر بزرگوارش و روزگار حضور او را به یاد آورد و نتوانست خود را از گریه بازدارد. وقتی بلال به جملهٔ «أشهد أنّ محمّداً رسول الله» رسید، حضرت فاطمه علیهاالسلام آهی جان‌سوز کشید، بر زمین افتاد و بی‌هوش شد.

مردم به بلال گفتند: «ای بلال، اذان را متوقف کن؛ دختر رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله از دنیا رفت»! آنان گمان کردند که حضرت از دنیا رفته است. ازاین‌رو بلال اذان را قطع کرد و آن را به پایان نرساند.

پس از آن، حضرت فاطمه علیهاالسلام به هوش آمد و از بلال خواست اذان را کامل کند؛ اما بلال چنین نکرد و عرض کرد: «ای سرور زنان، بیم آن دارم که با شنیدن صدای اذان من، آسیبی به جان خود برسانید و بر اثر شدت اندوه، بر خویشتن زیان وارد کنید». حضرت فاطمه علیهاالسلام نیز او را از ادامه‌دادن اذان معاف فرمود.

منبع

من لا یحضره الفقیه (نشر جامعه مدرسین)، ج۱، ص۲۹۷، ح۹۰۷.