متن کتاب

… لمّا بقي الحسين في ثلاثة رهط أو أربعة، دعا بسراويل محقّقةً يلمع فيها البصر، يماني محقّق، ففَزَره و نَكَثَه لكيلا يسلبه.

فقال له بعض أصحابه: «لو لبست تحته تبّاناً». قال: «ذلك ثوب مذلّة، و لا ينبغى لي أن البسه».

قال [الراوي]: فلمّا قُتِل أقبل بحر بن كعب فسلبه إيّاه فتركه مجرّداً. 

ترجمه

… هنگامی که تنها سه یا چهار نفر در کنار امام حسین علیه‌السلام باقی مانده بودند، آن حضرت شلواری یمانی و محکم‌بافت، با دوختی استوار و چشم‌نواز، خواست. سپس آن را شکافت و رشته‌های دوختش را از هم گشود تا پس از شهادتش کسی به آن رغبت نکند و آن را به غارت نبرد.

یکی از همراهان عرض کرد: «اگر زیر آن، تُبّان¹ بپوشید (بهتر است)». امام فرمود: «آن، لباس خواری است و شایسته نیست که من آن را بپوشم».

راوی می‌گوید: پس از آنکه امام حسین علیه‌السلام به شهادت رسید، بحر بن کعب پیش آمد و همان شلوار را نیز از تن آن حضرت بیرون آورد و پیکر مطهرش را برهنه رها کرد.

منبع

تاریخ طبری (بیروت)، ج۵، ص۴۵۱.

1. تُبّان: شلواری بسیار کوتاه، در حدود یک وجب بوده که تنها عورت را می‌پوشانده است. ↩︎