حزن حضرت زهرا برای مصیبت های امیرالمؤمنین علیهما السلام به نقل از بحارالانوار
متن کتاب
عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ آبَائِهِ عَلَيْهِمُ السَّلاَمُ قَالَ: لَمَّا حَضَرَتْ فَاطِمَةَ اَلْوَفَاةُ بَكَتْ، فَقَالَ لَهَا أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ: «يَا سَيِّدَتِي مَا يُبْكِيكِ»؟
قَالَتْ: «أَبْكِي لِمَا تَلْقَى بَعْدِي»! فَقَالَ لَهَا: «لاَ تَبْكِي فَوَ اَللَّهِ إِنَّ ذَلِكِ لَصَغِيرٌ عِنْدِي فِي ذَاتِ اَللَّهِ».
قَالَ: وَ أَوْصَتْهُ أَنْ لاَ يُؤْذِنَ بِهَا اَلشَّيْخَيْنِ فَفَعَلَ.
ترجمه
از امام جعفر صادق علیه‌السلام، از پدران بزرگوارش علیهم‌السلام، روایت شده است: هنگامی که هنگام وفات حضرت فاطمه علیهاالسلام فرا رسید، آن حضرت گریست. امیرالمؤمنین علیه‌السلام به ایشان فرمود: «ای بانوی من، چه چیزی تو را به گریه انداخته است»؟
حضرت فاطمه علیهاالسلام فرمود: «بر مصیبت‌ها و رنج‌هایی می‌گریم که پس از من بر تو خواهد رسید». امیرالمؤمنین علیه‌السلام فرمود: «گریه مکن؛ به خدا سوگند، این سختی‌ها در راه خدا نزد من ناچیز است».
امام صادق علیه‌السلام می‌گوید: حضرت فاطمه علیهاالسلام به امیرالمؤمنین علیه‌السلام وصیت کرد که آن دو نفر (شیخَین) را بر مرگ او خبر نکنند، و آن حضرت نیز به این وصیت عمل کرد.
منبع
بحارالانوار (دار احیاء التراث العربی)، ج۴۳، ص۲۱۸، ح۴۹.
نظرات