متن کتاب

عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي عُمَارَةَ اَلْكُوفِيِّ قَالَ: سَمِعْتُ جَعْفَرَ بْنَ مُحَمَّدٍ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ يَقُولُ‌: «مَنْ دَمَعَتْ عَيْنُهُ فِينَا دَمْعَةً لِدَمٍ سُفِكَ لَنَا أَوْ حَقٍّ لَنَا نُقِصْنَاهُ أَوْ عِرْضٍ اُنْتُهِكَ لَنَا أَوْ لِأَحَدٍ مِنْ شِيعَتِنَا بَوَّأَهُ اَللَّهُ تَعَالَى بِهَا فِي اَلْجَنَّةِ‌ حُقُباً».

ترجمه

از محمد بن ابی‌عُماره کوفی نقل شده است که گفت: شنیدم حضرت امام صادق علیه‌السلام می‌فرمودند: «کسی که به‌خاطر خونی که از ما ریخته شده، یا حقی از ما که کاسته شده، یا آبرویی از ما که هتک شده، یا یکی از شیعیانمان، چشمش قطره اشکی بریزد، خداوند متعال به پاداش آن، او را در بهشت جایگاهی طولانی عطا فرماید».

منبع

امالی شیخ مفید (نشر جامعه مدرسین)، ص۱۷۴، مجلس۲۲، ح۵.