متن کتاب

روي: أنّ علياً لمّا ماتت فاطمة و فرغ من جهازها و دفنها، رجع إلى البيت فاستوحش فيه و جزع عليها جزعاً شديداً، ثمّ أنشأ يقول:

«أَرَى عِلَلَ اَلدُّنْيَا عَلَيَّ كَثِيرَةً / وَ صَاحِبُهَا حَتَّى اَلْمَمَاتِ عَلِيلٌ

لِكُلِّ اجْتِماعٍ مِنْ خَلِيلَيْنِ فُرْقَةٌ / وَ كُلَّ الَّذِي دُونَ الفِراقِ قَلِيلٌ

وَ إِنَّ اِفْتِقَادِي فَاطِماً بَعْدَ أَحْمَدَ / دَلِيلٌ عَلَى أَنْ لاَ يَدُومَ خَلِيلٌ».

ترجمه

روایت شده است: هنگامی که حضرت فاطمه علیهاالسلام از دنیا رفت و امیرالمؤمنین علیه‌السلام از تجهیز و دفن ایشان فارغ شد، به خانه بازگشت. در خانه احساس وحشت و تنهایی کرد و بر فراق او سخت بی‌تابی و جزع نمود. سپس این اشعار را فرمود:

«می‌بینم که بیماری (و مشکلات) دنیا بر من فراوان شده‌اند / و انسان تا دم مرگ همواره گرفتار بیماری است

هر جمع‌شدن دو دوست، سرانجام به جدایی می‌انجامد / و هر مصیبتی در برابر فراق، اندک و ناچیز است

بی‌گمان، ازدست‌دادن فاطمه پس از احمد / گواه آن است که هیچ دوستی (در این دنیا) پایدار نمی‌ماند».

منبع

الفصول المهمة (نشر دارالحدیث)، ج۱، ص۶۷۳.