متن کتاب

… قَالَ [ابن عبّاس]‌: فَبَقِيَتْ فَاطِمَةُ بَعْدَ وَفَاةِ أَبِيهَا أَرْبَعِينَ لَيْلَةً‌، فَلَمَّا اِشْتَدَّ بِهَا الأَمْرُ دَعَتْ عَلِيَّاً و قَالَتْ‌: «يَا اِبْنَ عَمِّ مَا أَرَانِي إِلَّا لِمَا بِي، و أَنَا أُوصِيكَ أَن تَتَزَوَّجَ بِنْتَ اُختِي زَيْنَبَ‌، تَكُونُ لِوُلدِي مِثْلِي، و اتَّخِذْ لِي نَعْشَاً، فَإنِّي رَأَيْتُ اَلْمَلائِكَةَ يَصِفُونَهُ لِي، و أَنْ لاَ يَشْهَدَ أَحَدٌ مِنْ أَعْدَاءِ اللّٰهِ جِنَازَتِي و لاَ دَفْنِي و لاَ اَلصَّلاَةَ عَلَيَّ‌».

قَالَ اِبْنُ عَبَّاسٍ: و هُوَ قَوْلُ أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ: «أَشْيَاءُ لَمْ أَجِدْ إِلَى تَركِهِنَّ سَبِيلاً، لِأَنَّ القُرآنَ بِهَا اُنزِلَ عَلَى قَلْبِ مُحَمَّدٍ صَلَّى اَللّٰهُ عَلَيْهِ و آلِهِ‌: قِتَالُ اَلنَّاكِثِينَ و اَلْقَاسِطِينَ و اَلْمَارِقِينَ الَّذِي أَوصَانِي فِيَّ‌، و عَهِدَ إِلَيَّ خَلِيلِي رَسُولُ اللّٰهِ بِقِتَالِهِمْ‌، و تَزْوِيجُ اُمَامَة بِنتَ زَينَب أَوصَتْنِي بِهَا فَاطِمَةُ»‌.

قَالَ اِبْنُ عَبَّاسٍ‌: فَقُبِضَتْ فَاطِمَةُ مِنْ يَوْمِهَا، فَارْتَجَّتِ اَلْمَدِينَةُ بِالْبُكَاءِ مِنَ اَلرِّجَالِ و اَلنِّسَاءِ‌، و دَهِشَ اَلنَّاسُ كَيَوْمٍ قُبِضَ فِيهِ رَسُولُ اللّٰهِ‌ … .

ترجمه

… عبدالله بن عباس گفت: حضرت فاطمه علیهاالسلام پس از وفات پدرش چهل شب زنده ماند. هنگامی که بیماری بر ایشان شدت گرفت، علی علیه‌السلام را فراخواند و فرمود: «ای پسرعمو، گمان نمی‌کنم با این بیماری بیش از این زنده بمانم. به تو وصیت می‌کنم که پس از من با اُمامه، دختر خواهرم زینب ازدواج کنی تا برای فرزندانم همچون من باشد. همچنین برای من تابوتی بساز؛ زیرا فرشتگان را دیدم که شکل آن را به من نشان می‌دادند. وصیت می‌کنم که هیچ‌یک از دشمنان خدا در تشییع‌جنازه، دفن و نماز بر پیکرم حاضر نشوند».

ابن عباس گفت: این (وصیت) همان سخن امیرالمؤمنین علیه‌السلام است که فرمود: «کارهایی بود که راهی برای ترک آن‌ها نداشتم (باید حتماً انجام می‌دادم)؛ زیرا قرآن دربارۀ آن‌ها بر قلب محمد صلی‌الله‌علیه‌وآله نازل شده بود: جنگ با ناکثین، قاسطین و مارقین که رسول خدا مرا به آن سفارش کرده و خلیل من، رسول خدا با من پیمان بسته بود که با آنان بجنگم؛ و نیز ازدواج با اُمامه، دختر زینب که فاطمه مرا به آن وصیت کرده بود».

ابن عباس گفت: در همان روز، حضرت فاطمه علیهاالسلام از دنیا رحلت کرد. مدینه از گریۀ مردان و زنان به لرزه درآمد و مردم چنان دچار بهت و اندوه شدند که گویی همان روزی بود که رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله از دنیا رحلت کرده بود… .

منبع

کتاب سلیم بن قیس (بنیاد بعثت)، ص۲۱۲.