متن کتاب

عَنْ جُنَادَةَ بْنِ أَبِي أميد [أُمَيَّةَ‌] قَالَ‌: دَخَلْتُ عَلَى اَلْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ‌ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ فِي مَرَضِهِ اَلَّذِي تُوُفِّيَ فِيهِ وَ بَيْنَ يَدَيْهِ طَشْتٌ‌ يَقْذِفُ فِيهِ اَلدَّمَ وَ يَخْرُجُ كَبِدُهُ قِطْعَةً قِطْعَةً مِنَ اَلسَّمِّ اَلَّذِي أَسْقَاهُ مُعَاوِيَةُ‌ لَعَنَهُ اَللَّهُ‌.

فَقُلْتُ: «يَا مَوْلاَيَ، مَا لَكَ لاَ تُعَالِجُ نَفْسَكَ»؟ فَقَالَ: «يَا عَبْدَ اَللَّهِ، بِمَا ذَا أُعَالِجُ اَلْمَوْتَ»! قُلْتُ: «إِنّٰا لِلّٰهِ وَ إِنّٰا إِلَيْهِ رٰاجِعُونَ»! …

ترجمه

از جُناده بن ابی‌اُمیّه روایت شده است که گفت: در همان بیماری‌ای که به شهادت امام حسن علیه‌السلام انجامید، بر ایشان وارد شدم. در برابر آن حضرت طشتی قرار داشت که در آن خون بالا می‌آورد و جگرش بر اثر زهری که معاویه لعنه‌الله به ایشان نوشانده بود، پاره‌پاره از بدنش خارج می‌شد.

گفتم: «ای آقای من، چرا خود را درمان نمی‌کنید»؟ فرمود: «ای بندۀ خدا، مرگ را با چه چیزی درمان کنم»! گفتم: «إِنَّا لِلّٰهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ (همه از خداییم و به‌سوی او باز می‌گردیم)»! …

منبع

کفایة الاثر (نشر بیدار)، ص۲۲۶.