متن کتاب

ذكر بعض الأكابر: أنّ اُمّ كلثوم كان جزعُها و بكاؤها و نحيبُها على تلك الطّفلة [أي طفلة صغيرة للإمام الحسين عليهما السلام لها من العمر أربع سنين] أشدّ و أبلغ من باقي العيال، فما كانت تهدأ و تسكن طيلة تلك المدّة الّتي قضَوها في الشّام.

فقالت لها العقيلة زينب الكبرى: «يا أخيّة، ما هذا الجزع و البكاء و الهلع‌؟ كلّنا أصبنا بفقد هذه الطّفلة، و لم يخصّكِ المصاب وحدكِ‌».

فقالت لها: «يا اُختاه، لا تلوميني، كنتُ واقفةً عشيّة أمس بعد العصر – و إلى جنبي هذه الطّفلة – بباب الخربة في وقت انصراف أطفال أهل الشّام من مدارسهم إلى بيوتهم و أهاليهم، فكان بعضُهم يقف بباب الخربة للتّفرّج علينا ثمّ يذهب.

فقالت لي هذه الطّفلة: «عمّة، إلى أين يذهب هؤلاء الأطفال»‌؟ قلت لها: «إلى منازلهم و أهاليهم». فقالت لي: «عمّة، و نحن ليس لنا منزل و لا مأوىً غير هذا الخربة»‌!

و أنا – يا اُختاه – كلّما ذكرتُ هذا الكلام منها لم تهدأ لي زفرة، و لم تسكن لي عبرة»!

ترجمه

برخی از بزرگان نقل کرده‌اند: بی‌تابی، گریه و ناله‌های حضرت امّ‌کلثوم علیهاالسلام بر آن کودک [یعنی دختر خردسال امام حسین علیه‌السلام که چهار سال داشت]، از دیگر افراد خاندان، شدیدتر و سوزناک‌تر بود؛ به‌گونه‌ای که در تمام مدتی که در شام اقامت داشتند، آرام و قرار نداشت.

حضرت زینب کبری علیهاالسلام به او فرمود: «خواهرم، این‌همه بی‌تابی و گریه و جزع برای چیست؟ همۀ ما در فقدان این کودک مصیبت‌زده‌ایم؛ این مصیبت تنها به تو اختصاص ندارد».

حضرت امّ‌کلثوم علیهاالسلام در پاسخ گفت: «خواهرم، مرا سرزنش نکن. دیروز بعد از عصر درحالی‌که این کودک در کنارم بود، مقابل درِ خرابه ایستاده بودم. آن هنگام، کودکان اهل شام از مدرسه‌هایشان به‌سوی خانه‌ها و خانواده‌هایشان بازمی‌گشتند. برخی از آنان برای سرگرمی مقابل درِ خرابه می‌ایستادند، به تماشای ما می‌پرداختند و سپس می‌رفتند.

این کودک به من گفت: «عمه، این کودکان به کجا می‌روند»؟ گفتم: «به خانه و نزد خانواده‌هایشان می‌روند». گفت: «عمه، پس ما خانه و پناهگاهی جز این خرابه نداریم»!

ای خواهر، هرگاه سخن او را به یاد می‌آورم، ناله‌ام فرو نمی‌نشیند و اشکِ چشمم آرام نمی‌گیرد»!

منبع

مقتل الحسین علیه‌السلام بحرالعلوم (دارالمرتضی)، ص۳۱۲.

برای دیدن توضیحات کتاب اینجا را کلیک کنید. برای دیدن باقی مطالب این کتاب اینجا را کلیک کنید.