متن کتاب

قَالَ اِبْنُ عَبَّاسٍ‌: لَقَدْ قُتِلَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ‌ عَلَى اَلْأَرْضِ بِالْكُوفَةِ‌ فَأَمْطَرَتِ اَلسَّمَاءُ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ دَماً.

أَبُو حَمْزَةَ‌ عَنِ اَلصَّادِقِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ وَ قَدْ رَوَى أَيْضاً عَنْ سَعِيدِ بْنِ اَلْمُسَيَّبِ: أَنَّهُ لَمَّا قُبِضَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ‌ لَمْ يُرْفَعْ مِنْ وَجْهِ اَلْأَرْضِ حَجَرٌ إِلاَّ وُجِدَ تَحْتَهُ دَمٌ عَبِيطٌ.

أَرْبَعِينِ اَلْخَطِيبِ‌ وَ تَارِيخِ اَلنَسَوِيِّ: أَنَّهُ سَأَلَ عَبْدُ اَلْمَلِكِ بْنُ مَرْوَانَ اَلزُّهْرِيَّ‌: مَا كَانَتْ عَلاَمَةُ يَوْمَ قُتِلَ عَلِيٌّ‌؟ قَالَ: مَا رُفِعَ حَصَاةٌ مِنْ بَيْتِ اَلْمَقْدِسِ‌ إِلاَّ كَانَ تَحْتَهَا دَمٌ عَبِيطٌ وَ لَمَّا ضُرِبَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فِي اَلْمَسْجِدِ سُمِعَ صَوْتٌ: «لِلَّهِ اَلْحُكْمُ لاَ لَكَ يَا عَلِيُّ‌ وَ لاَ لِأَصْحَابِكَ». فَلَمَّا تُوُفِّيَ سُمِعَ فِي دَارِهِ: «أَ فَمَنْ يُلْقىٰ فِي اَلنّٰارِ خَيْرٌ أَمْ مَنْ يَأْتِي آمِناً يَوْمَ اَلْقِيٰامَةِ»‌ اَلْآيَةَ [فصلت: ۴۰]. ثُمَّ هَتَفَ هَاتِفٌ آخَرُ: «مَاتَ رَسُولُ اَللَّهِ‌ وَ مَاتَ أَبُوكُمْ».

ترجمه

ابن عباس گفت: امیرالمؤمنین علیه‌السلام در سرزمین کوفه کشته شد؛ پس آسمان به مدت سه روز خون بارید.

ابوحمزه از امام صادق علیه‌السلام نقل کرده و همچنین از سعید بن مُسیّب روایت کرده است: هنگامی که امیرالمؤمنین علیه‌السلام از دنیا رفت، هیچ سنگی از روی زمین برداشته نشد، مگر اینکه در زیر آن خون تازه یافت می‌شد.

در «اربعین الخطیب» و «تاریخ النَسَوِی» آمده است: عبدالملک بن مروان از زُهری پرسید: نشانه و علامت روزی که علی کشته شد چه بود؟ گفت: هیچ سنگ‌ریزه‌ای از بیت‌المقدس برداشته نشد، مگر اینکه در زیر آن خون بود. هنگامی که در مسجد بر امیرالمؤمنین علیه‌السلام ضربه وارد شد، صدایی شنیده شد که می‌گفت: «حکم از آنِ خداست، نه از آنِ تو ای علی، و نه از آنِ یارانت». هنگامی که آن حضرت از دنیا رفت، در خانه‌اش شنیده شد: «آیا کسی که در آتش افکنده می‌شود بهتر است یا کسی که در روز قیامت در امنیت می‌آید» [فصلت: ۴۰]. سپس ندادهنده‌ای دیگر فریاد زد: «رسول خدا از دنیا رفت و پدر شما نیز از دنیا رفت».

منبع

مناقب ابن شهرآشوب (نشر علامه)، ج۲، ص۳۴۶.