متن کتاب

عَنْ أَشْيَاخِ اَلنَّخَعِ‌ قَالُوا: دَخَلْنَا عَلَى عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ حِينَ بَلَغَهُ مَوْتُ اَلْأَشْتَرِ فَجَعَلَ يَتَلَهَّفُ وَ يَتَأَسَّفُ عَلَيْهِ … فَقَالَ عَلْقَمَةُ بْنُ قَيْسٍ اَلنَّخَعِيُّ: فَمَا زَالَ عَلِيٌّ‌ يَتَلَهَّفُ وَ يَتَأَسَّفُ حَتَّى ظَنَنَّا أَنَّهُ اَلْمُصَابُ بِهِ دُونَنَا وَ قَدْ عُرِفَ ذَلِكَ فِي وَجْهِهِ أَيَّاماً.

ترجمه

از بزرگان قبیلۀ «نخع» (قبیلۀ مالک‌اشتر) روایت شده: هنگامی که خبر شهادت مالک‌اشتر به امام علی علیه‌السلام رسید، بر او وارد شدیم؛ حضرت پیوسته بر او افسوس و دریغ می‌خورد… علقمه بن قیس نخعی گفت: امام علی علیه‌السلام مدام افسوس و دریغ می‌خورد، تا جایی که گمان کردیم مصیبت‌دیدۀ اصلی اوست نه ما (قبیلۀ او)، و اثر این اندوه تا چند روز در چهره‌اش نمایان بود.

منبع

الغارات (دار الکتاب الاسلامی)، ج۱، ص۱۷۰.