متن کتاب

و در بعضی از احادیث ضعیفه از حضرت صادق روایت شده که فرمود: «چون امام مظلوم از اسب در افتاد و شمر به روی سینه او نشست و خواست که سرش را جدا سازد، خداوند خطاب به عزرائیل کرد که: «آن مظلوم را قبض روح نما». عرض کرد: «خداوندا، تو را به عزتت قسم می‌دهم که مرا از این عمل معاف دار».

خطاب رسید که: «باعث بر استعفا چیست»؟ عرض کرد: «مرا استطاعت بر این عمل نیست ای سید من، آیا از کدام عضو او را قبض نمایم»؟

فرمود: «از دهان او». عرض کرد: «مَجْرُوحٌ بِسَهْمِ أَبِی أَیُّوبَ الغَنَوِیّ؛ [با تیر ابوایّوب غَنَوی مجروح شده]».

خطاب رسید که: «از فرق سر او». عرض کرد: «مَجْرُوحٌ بِسَیفِ شُرَیک بْنِ ذَرْعَةِ؛ [با شمشیر شریک بن ذَرعه مجروح شده]».

[فرمود]: «از بازوی او». عرض کرد: «مَجْرُوحٌ مِنْ سِنَانِ سَنان؛ [از نیرۀ سنان مجروح شده]».

فرمود که: «از ناف او». عرض کرد: «مَجْرُوحٌ مِنْ نَبَلِ حَرْمَلَةَ بْنِ کاهِلِ الْأَسَدِیّ؛ [از تیر حرمله مجروح شده]».

فرمود: «از چشم‌هایش». عرض کرد که: «دو چشمش پر شده است از خون سرش».

فرمود: «از پیشانی او». عرض کرد: «مَجْرُوحٌ مِنْ سَهْمِ أبی الحُنوقِ، مَجْرُوحٌ بِالنَّبَالِ وَ الطَّعَانِ؛ [از تیر ابوحنوق، و دیگر تیرها و نیزه‌ها مجروح شده]».

فرمود: «مِن مَنْحَرِهِ؛ [از سینه‌اش]». «قالَ: مَجْرُوحُ بِسَیفِ شَمْرٍ؛ [گفت: از شمشیر شمر مجروح شده]».

فرمود: «مِنْ ضَلْعِهِ؛ [از پهلویش]». «قَالَ: مَجْروح بِسَیفِ صَالِحِ بْنِ وَهَبَ الْمُزْنِی؛ [از شمشیر صالح بن وهب مجروح شده]».

خطاب رسید که: «ساکت باش ای عزرائیل که قصدم از اینکه تو را امر به قبض روح او کردم آن بود که مباهات بر ملائکه کنم به‌واسطۀ حسین و اینکه من خود، او را قبض روح می‌نمایم به ید قدرت خود».

پس از بُطنان [=وسط، درون] عرش ندا رسید که: «یَا أَیَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ * ارْجِعِی إِلَیٰ رَبِّکِ رَاضِیَةً مَرْضِیَّةً؛ [تو ای نفس مطمئن، به‌سوی پروردگارت بازگرد درحالی‌که هم تو از او خشنودی و هم او از تو خشنود است]».  [الفجر: ۲۷- ۲۸]

پس خطاب به ملائکه رسید که: «روح او را استقبال نمایند»»، و الله اعلم.

منبع

کتاب تذکرة الشهداء، ج۲، ص۱۸۱.

برای دیدن توضیحات کتاب اینجا را کلیک کنید. برای دیدن باقی مطالب این کتاب اینجا را کلیک کنید.