متن کتاب

يروى: أنّ أمير المؤمنين عليه السلام كان جالساً في المسجد و حوله الحسن و الحسين عليهما السلام و العبّاس، إذ عطش الحسين عليه السلام فقام العبّاس و هو صبيٌّ صغير و جاء إلى أمّ البنين فقال لها: «أمّاه، إنّ أخي الحسين عطشان».

فقامت فاطمة أمّ البنين و ملئت له الركوة و وضعتها على رأس العبّاس، فجاء بها إلى المسجد و الماء يتصبّب على كتفيه حتى جاء به إلى الحسين، فلمّا راه أمير المؤمنين عليه السلام صاح: «ولدي عبّاس، أنت ساقي عطاشا كربلا»، فسمّي عند ذلك السقّاء.

ترجمه

روایت شده است: امیرالمؤمنین علیه‌السلام در مسجد نشسته بود و حسن و حسین علیهماالسلام و عباس دور ایشان بودند. ناگهان امام حسین علیه‌السلام تشنه شد، پس عباس که کودکی خردسال بود برخاست و نزد مادرش ام‌البنین آمد و به او گفت: «مادر، برادرم حسین تشنه است».

پس ام‌البنین برخاست و برای او مشک را پر کرد و آن را بر سر عباس نهاد. عباس آن را به مسجد آورد، درحالی‌که آب بر شانه‌هایش می‌ریخت تا آن را نزد حسین آورد. وقتی امیرالمؤمنین علیه‌السلام او را دید، ندا داد: «فرزندم عباس، تو سقّای (سیراب‌کنندۀ) تشنگان کربلایی». پس از آن زمان، او را «سقّا» نامیدند.

منبع

ثمرات الاعواد، ج۱، ص۲۱۷.

برای دیدن توضیحات کتاب اینجا را کلیک کنید. برای دیدن باقی مطالب این کتاب اینجا را کلیک کنید.