متن کتاب

و في أنوار الهداية: لمّا افتخرت الكعبه و قالت: «من مثلي»، قال الله تعالى: «لا تفتخرى يا كعبة، فإنّي خلقت البيت المعمور و جعلته أشرف منك مائة ألف مرّة، و خلقت العرش و جعلته أشرف منك و من البيت المعمور مائة ألف مرّة، و خلقت أرضاً طيّبة قبل خلقك و قبل خلق جميع الأرضين بأربع و عشرين ألف سنة و جعلت شرافتها و عظمتها أكثر منك و من بيت المعمور و من العرش بمائة ألف مرّة، و لو لم يكن حرمتها ما خلقتك و لا خلقت السماوات و الأرضين».

فقالت: «يا ربّ و ما تلك الأرض»؟ فقال: «هذه أرض جعلت تربتها شفاء من كلّ داء». فقالت: «يا ربّ، فأوضح لي». قال: «أرضٌ أمرتُ ملائكة العرش أن تزورها كلّ يوم و یصعد بتربتها إلى العرش للبركة». فقالت: «يا ربّ، فأوضح لي أيّ أرض هي». قال الله تعالى: «هي أرض قد حلفت أن لا أعذّب مَن دفن فيها و لا أحاسبه يوم القيامة». فقالت: «يا ربّ، أوضح لي أيّ أرض هذه». قال تعالى هي: «أرض آليت على نفسي قبل خلق الله [كذا] السمارات و الأرضين بأربعين ألف عام أنّ هذه الأرض الطيّبة و من عليها أصعدها يوم القيامة و أضعها فوق العرش».

فقالت: «يا ربّ، فأوضح لي». قال: «هي أرض من سجد عليها و على تربتها مرّة واحدة فكأنّما سجدني ألف عام و حجّ بيتي ألف عام و صلّى و صام ألف عام». ثمّ قالت: «يا ربّ، أوضح لي». فقال الله تعالى: «هي أرض يقتل فيها سبط النبيّ المختار و سيّد شباب أهل الجنة أبو عبد الله الحسين عليه السلام و يدفن فيها مع عترته الطاهرة و أصحابه البررة». فبكت مكة (في بعض النسخ: الكعبة) بكاءً شديداً.

ترجمه

در کتاب «انوار الهدایة» آمده است: هنگامی که کعبه فخر فروخت و گفت: «کیست همانند من»، خداوند متعال فرمود: «ای کعبه، فخر مفروش؛ چراکه من بیت‌المعمور را آفریدم و آن را صد هزار برابر از تو شریف‌تر قرار دادم، و عرش را آفریدم و آن را صد هزار برابر از تو و از بیت‌المعمور شریف‌تر قرار دادم. و سرزمینی پاک را بیست و چهار هزار سال پیش از آفرینش تو و پیش از آفرینش تمام زمین‌ها آفریدم و شرافت و عظمتش را صد هزار برابر بیش از تو و از بیت‌المعمور و از عرش قرار دادم. و اگر حرمت آن نبود، نه تو را می‌آفریدم و نه آسمان‌ها و زمین‌ها را».

کعبه گفت: «پروردگارا، آن سرزمین کدام است»؟ فرمود: «این سرزمینی است که خاکش را شفای هر دردی قرار دادم». کعبه گفت: «پروردگارا، برایم روشن‌تر کن». فرمود: «سرزمینی است که به فرشتگان عرش فرمان داده‌ام هر روز آن را زیارت کنند و خاکش را برای تبرک به عرش برده شود». کعبه گفت: «پروردگارا، برایم روشن‌تر کن کدام سرزمین است». خداوند متعال فرمود: «آن سرزمینی است که سوگند خورده‌ام هر کس در آن دفن شود، او را عذاب نکنم و در روز قیامت حسابرسی ننمایم». کعبه گفت: «پروردگارا، برایم روشن‌تر کن این چه سرزمینی است». خداوند متعال فرمود: «سرزمینی است که چهل هزار سال پیش از آفرینش آسمان‌ها و زمین‌ها بر خود واجب کردم که این سرزمین پاک و هرکه در آن است را در روز قیامت بالا برم و بر فراز عرش قرار دهم».

کعبه گفت: «پروردگارا، برایم روشن‌تر کن». فرمود: «آن، سرزمینی است که هرکس یک بار بر آن و بر خاکش سجده کند، چنان است که گویی هزار سال برای من سجده کرده، هزار سال به خانۀ من حج گزارده و هزار سال نماز خوانده و روزه گرفته است». سپس کعبه گفت: «پروردگارا، برایم روشن‌تر کن». خداوند متعال فرمود: «آن، سرزمینی است که در آن نوۀ پیامبرِ برگزیده و سرور جوانان اهل بهشت، ابوعبدالله حسین علیه‌السلام کشته می‌شود و در آنجا به همراه خاندان پاک و یاران نیکوکارش دفن می‌گردد». پس مکه (در برخی نسخه‌ها: کعبه) به‌شدت گریست.

منبع

معالی السبطین علیهماالسلام، ج۱، ص۱۱۰.

برای دیدن توضیحات کتاب اینجا را کلیک کنید. برای دیدن باقی مطالب این کتاب اینجا را کلیک کنید.