متن کتاب

قال في منتخب التّواريخ: حدّث الشّيخ الجليل الحاجّ ملاّ عليّ‌ التّبريزي، قال: سمعت من بعض أفاضل علماء العرب: أنّ الأزريّ‌ لمّا قال: «يوم أبو الفضل استجارَ به الهُدَى» و معناه أنّ يوم عاشوراء، يوم استجار الحسين عليه السّلام بأخيه العبّاس، توقّف في ذلك و تخيّل أنّ هذا المصراع من البيت لعلّه غير مقبول عند الحسين عليه السّلام، و لذا توقّف في مصراعه الآخر، و ما أتمّ البيت.

فنام و رأى الحسين عليه السّلام في منامه، و قال عليه السّلام له: «و لَنِعمَ ما قلتَ، و لقد أحسنتَ و أجدت، نعم، لقد استجرتُ بالعبّاس يوم عاشوراء، و تَمِّمْه و قلْ بعده: «و الشّمسُ من كدر العِجاج لِثامُها»»؛ يعني: استجرتُ به حين أنّ الأرض و السّماء اغبرّت من كثرة العجاج و الغبار حتّى كأنّ الشّمس تلثّمتْ و تنقّبتْ بالعجاج.

ترجمه

در «منتخب التواریخ» آمده است: شیخ جلیل، حاج ملا علی تبریزی نقل کرده است که از برخی علمای برجسته عرب شنیدم که وقتی «أزری» (شاعر) گفت: «روزِ حضرت عباس، هادی (امام حسین علیه‌السلام) به او پناه برد»، و معنایش این است که روز عاشورا، روزی است که امام حسین علیه‌السلام به برادرش حضرت عباس علیه‌السلام پناه برد، در این مصرع تردید کرد و تصور کرد که این مصراع ممکن است نزد امام حسین علیه‌السلام پذیرفته نباشد (زیرا شخص دیگری نمی‌تواند پناه امام معصوم باشد). به همین دلیل در مصراع دیگرش درنگ کرد و آن را کامل نکرد.

پس به خواب رفت و امام حسین علیه‌السلام را در خواب دید و حضرت به او فرمود: «چه نیکو گفتی و چه نیکو و ماهرانه سرودی. آری، من در روز عاشورا به عباس پناه بردم. آن را کامل کن و پس از آن بگو: «(در آن روز) خورشید از تیرگی غبارش، نقابی پیدا کرده بود»». یعنی: من به او پناه بردم در زمانی که زمین و آسمان از کثرت گردوغبار (ناشی از حرکت لشکر) تیره‌وتار شده بود، به‌طوری که گویی خورشید از پشت غبار صورت خود را پوشانده بود.

منبع

معالی السبطین علیهماالسلام، ج۱، ص۴۴۱.

برای دیدن توضیحات کتاب اینجا را کلیک کنید. برای دیدن باقی مطالب این کتاب اینجا را کلیک کنید.