نقل اول

قَالَ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌: «و زَرَقَهُ وَحْشِيٌّ‌، فَوْقَ اَلثَّدْيِ‌، فَسَقَطَ و شَدُّوا عَلَيْهِ فَقَتَلُوهُ‌، فَأَخَذَ وَحْشِيٌّ اَلْكَبِدَ فَشَدَّ بِهَا إِلَى هِنْدٍ بِنْتِ عُتْبَةَ‌، فَأَخَذَتْهَا فَطَرَحَتْهَا فِي فِيهَا فَصَارَتْ مِثْلَ اَلدَّاغِصَةِ‌، فَلَفَظَتْهَا».

ترجمه

امام صادق علیه‌السلام فرمود: «وحشی به بالای سینۀ حمزه زد، پس حمزه افتاد و دشمنان بر او هجوم آوردند و او را کشتند. وحشی جگر حمزه را گرفت و به‌سوی هِند دختر عُتبه برد. هند جگر را گرفت و در دهان خود گذاشت و مثل استخوان کاسۀ زانو شد، پس آن را بیرون انداخت».

منبع

اعلام الوری (چاپ موسسة آل البیت علیهم‌السلام)، ج۱، ص۱۸۰؛ مناقب ابن شهرآشوب (نشر علامه)، ج۱، ص۱۹۳.

نقل دوم

لَمَّا قُتِلَ حَمْزَةُ رَضِيَ اَللَّهُ عَنْهُ أَتَتْ إِلَيْهِ هِنْدٌ، فَبَقَرَتْ بَطْنَهُ وَ أَخَذَتْ قِطْعَةً مِنْ كَبِدِهِ‌، فَرَمَتْ بِهَا فِي فِيهَا وَ لاَكَتْهَا لِتَأْكُلَهَا، فَلَمْ تَسْتَطِعْ أَنْ تَبْتَلِعَ‌ مِنْهَا شَيْئاً، فَلَفَظَتْهَا؛ وَ ذَلِكَ لِأَنَّهُ قَتَلَ يَوْمَ بَدْرٍ أَبَاهَا. وَ مَثَّلَتْ بِهِ‌، فَأُخْبِرَ بِذَلِكَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَوَاتُ اَللَّهِ عَلَيْهِ وَ آلِهِ‌، فَقَالَ‌: «مَا كَانَتْ لِتَأْكُلَهَا، وَ لَوْ أَكَلَتْهَا، لَمَا أَصَابَتْهَا نَارُ جَهَنَّمَ‌ وَ قَدْ خَالَطَ لَحْمُهَا لَحْمَ حَمْزَةَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ»‌.

ترجمه

وقتی حمزه علیه‌السلام کشته شد، هند نزد پیکر او آمد، شکم او را شکافت و قطعه‌ای از کبدش را بیرون آورد. سپس آن را در دهان گذاشت و شروع به جویدن کرد تا بخورد، ولی نتوانست چیزی از آن را فرو ببرد، پس آن را بیرون انداخت. این کار را از آن جهت انجام داد که حمزه در روز بدر، پدرش را کشته بود. بعد پیکر او را مثله کرد.

وقتی خبر این ماجرا به رسول خدا صلی الله علیه و آله رسید، فرمودند: «هند هرگز نمی‌توانست آن را بخورد؛ (چون) اگر می‌خورد، آتش دوزخ هرگز به او نمی‌رسید؛ زیرا گوشتی از گوشتِ حمزه علیه‌السلام با گوشت او درآمیخته بود».

منبع

شرح الاخبار (چاپ جامعه مدرسین)، ج۱، ص۲۷۵، و ج۳، ص۲۲۹.