متن کتاب

عَنْ ثَابِتِ بْنِ أَبِي صَفِيَّةَ‌ قَالَ‌: نَظَرَ سَيِّدُ اَلْعَابِدِينَ عَلِيُّ بْنُ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِمَا السَّلاَمُ‌ إِلَى عُبَيْدِ اَللَّهِ بْنِ عَبَّاسِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ‌ فَاسْتَعْبَرَ ثُمَّ قَالَ: «مَا مِنْ يَوْمٍ أَشَدَّ عَلَى رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ‌ مِنْ يَوْمِ أُحُدٍ، قُتِلَ فِيهِ عَمُّهُ حَمْزَةُ بْنُ عَبْدِ اَلْمُطَّلِبِ‌ أَسَدُ اَللَّهِ وَ أَسَدُ رَسُولِهِ‌، وَ بَعْدَهُ يَوْمَ مُؤْتَةَ‌ قُتِلَ فِيهِ اِبْنُ عَمِّهِ جَعْفَرُ بْنُ أَبِي طَالِبٍ».

ثُمَّ قَالَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ: «وَ لاَ يَوْمَ كَيَوْمِ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ اِزْدَلَفَ عَلَيْهِ ثَلاَثُونَ أَلْفَ رَجُلٍ، يَزْعُمُونَ أَنَّهُمْ مِنْ هَذِهِ اَلْأُمَّةِ‌ كُلٌّ يَتَقَرَّبُ إِلَى اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ بِدَمِهِ وَ هُوَ بِاللَّهِ يُذَكِّرُهُمْ فَلاَ يَتَّعِظُونَ حَتَّى قَتَلُوهُ بَغْياً وَ ظُلْماً وَ عُدْوَاناً».

ثُمَّ قَالَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ: «رَحِمَ اَللَّهُ اَلْعَبَّاسَ،‌ فَلَقَدْ آثَرَ وَ أَبْلَى وَ فَدَى أَخَاهُ‌ بِنَفْسِهِ حَتَّى قُطِعَتْ يَدَاهُ فَأَبْدَلَهُ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ‌ بِهِمَا جَنَاحَيْنِ يَطِيرُ بِهِمَا مَعَ اَلْمَلاَئِكَةِ فِي اَلْجَنَّةِ‌ كَمَا جَعَلَ لِجَعْفَرِ بْنِ أَبِي طَالِبٍ‌، وَ إِنَّ لِلْعَبَّاسِ‌ عِنْدَ اَللَّهِ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى مَنْزِلَةً يَغْبِطُهُ بِهَا جَمِيعُ اَلشُّهَدَاءِ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ».

ترجمه

از ثابت بن ابی‌صفیه نقل شده: امام سجاد علیه‌السلام، به عبیدالله فرزند حضرت عباس نگاه کرد و اشک از چشمانش جاری شد، سپس فرمود: «هیچ روزی بر رسول خدا صلی الله علیه و آله سخت‌تر از روز احد نبود؛ در آن روز عمویش حمزه بن عبدالمطلب، شیر خدا و شیر رسولش کشته شد. پس از آن، روز موته بود؛ در آن روز پسرعمویش جعفر بن ابی‌طالب کشته شد».

سپس فرمود: «هیچ روزی مانند روز حسین علیه‌السلام نیست. سی هزار مرد که ادعا می‌کردند از این امت هستند، همه‌شان با ریختن خون او به‌سوی خداوند تقرب می‌جستند، و امام خدا را به یادشان می‌آورد، ولی پند نمی‌گرفتند تا اینکه او را از روی ستم، ظلم و دشمنی کشتند».

سپس فرمود: «خدا رحمت کند عباس را؛ او ایثار کرد و تلاش نمود و جان خود را فدای برادرش کرد تا اینکه دستانش قطع شد. خداوند عزوجل به‌جای آن دو دست، دو بال به او عطا کرد تا در بهشت همراه فرشتگان پرواز کند، همان‌گونه که برای جعفر بن ابی‌طالب (دو بال) قرار داد. عباس در نزد خداوند تبارک‌وتعالی منزلتی دارد که در روز قیامت همۀ شهدا به آن غبطه می‌خورند».

منبع

امالی شیخ صدوق (نشر کتابچی)، ص۴۶۲، مجلس۷۰، حدیث۱۰.