متن کتاب

عَنِ اَلْمُفَضَّلِ بْنِ عُمَرَ ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ‌، عَنْ آبَائِهِ عَلَيْهِمُ اَلسَّلاَمُ‌، عَنْ أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ‌، قَالَ‌: كَانَ ذَاتَ يَوْمٍ جَالِساً بِالرَّحَبَةِ وَ اَلنَّاسُ حَوْلَهُ مُجْتَمِعُونَ‌، فَقَامَ إِلَيْهِ رَجُلٌ فَقَالَ‌: «يَا أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ‌، إِنَّكَ بِالْمَكَانِ اَلَّذِي أَنْزَلَكَ اَللَّهُ بِهِ‌، وَ أَبُوكَ يُعَذَّبُ بِالنَّارِ»! فَقَالَ لَهُ‌: «مَهْ فَضَّ اَللَّهُ فَاكَ‌، وَ اَلَّذِي بَعَثَ مُحَمَّداً بِالْحَقِّ نَبِيّاً، لَوْ شَفَعَ أَبِي فِي كُلِّ مُذْنِبٍ عَلَى وَجْهِ اَلْأَرْضِ لَشَفَّعَهُ اَللَّهُ تَعَالَى فِيهِمْ‌، أَبِي يُعَذَّبُ بِالنَّارِ وَ اِبْنُهُ قَسِيمُ اَلنَّارِ»!

ثُمَّ قَالَ‌: «وَ اَلَّذِي بَعَثَ مُحَمَّداً بِالْحَقِّ نَبِيّاً، إِنَّ نُورَ أَبِي طَالِبٍ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ‌ لَيُطْفِئُ أَنْوَارَ اَلْخَلْقِ إِلاَّ خَمْسَةَ أَنْوَارٍ: نُورَ مُحَمَّدٍ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ‌، وَ نُورِي، وَ نُورَ فَاطِمَةَ‌، وَ نُورَيِ اَلْحَسَنِ‌ وَ اَلْحُسَيْنِ‌ وَ مِنْ وُلْدِهِ مِنَ اَلْأَئِمَّةِ‌؛ لِأَنَّ نُورَهُ مِنْ نُورِنَا اَلَّذِي خَلَقَهُ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ‌ مِنْ قَبْلِ خَلْقِ آدَمَ‌ بِأَلْفَيْ عَامٍ‌».

ترجمه

از مفضل بن عمر، از امام صادق علیه‌السلام، از پدرانش علیهم‌السلام، از امیرالمؤمنین علیه‌السلام روایت شده که فرمود: روزی در رحبه نشسته بود و مردم گرد او جمع بودند. مردی برخاست و گفت: «ای امیرالمؤمنین، تو در جایگاهی که خدا تو را در آن نشانده قرار داری، و (اما) پدرت در آتش عذاب می‌شود»! حضرت فرمود: «ساکت شو! خدا دهانت را بشکند! سوگند به کسی که محمّد را به حق به پیامبری برانگیخت، اگر پدرم در حقِ هر گنهکاری در روی زمین شفاعت کند، خداوند متعال حتماً دربارهٔ آنان شفاعتش را می‌پذیرد. پدرم با آتش عذاب می‌شود و پسرش (یعنی من) تقسیم‌کنندهٔ آتش است»!

سپس فرمود: «سوگند به کسی که محمّد را به حق پیامبر برانگیخت، همانا نورِ ابوطالب در روز قیامت آن‌قدر روشنایی می‌آورد که نورهای آفریدگان را خاموش می‌کند، مگر پنج نور: نورِ محمّد صلی‌الله‌علیه‌وآله، نورِ من، نورِ فاطمه علیهاالسلام، نورِ حسن علیه‌السلام، نورِ حسین علیه‌السلام و نورِ ائمه از فرزندان او؛ زیرا نور او از نور ماست؛ نوری که خداوند عزّوجل آن را دو هزار سال پیش از خلقت آدم آفریده بود».

منبع

امالی شیخ طوسی (دارالثقافة)، ص۳۰۵، ح۶۱۲، و ص۷۰۱، ح۱۴۹۹. این حدیث در کتب بسیاری آمده است.