نقل اول

قال رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم: «ما زالت قريش كاعةً عنّي حتّى مات أبو طالب» .

ترجمه

رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله فرمودند: «قریش همواره در برابر من ترسان و بیمناک بود، تا آنگاه که ابوطالب از دنیا رفت».

منبع

اعلام الوری (چاپ موسسة آل البیت علیهم‌السلام)، ج۱، ص۵۳. این حدیث در کتب بسیاری از شیعه و اهل‌سنت آمده است.

نقل دوم

لَمْ يَزَلْ رَسُولُ اَللَّهِ [صلی الله عليه و آله] مَمْنُوعاً مِنَ اَلْأَذَى بِمَكَّةَ موقى حَتَّى تُوُفِّيَ أَبُو طَالِبٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ‌، فَنَبَتْ بِهِ مكّة، و لم تستقرّ لَهُ بِهَا دَعْوَةٌ‌ حَتَّى جَاءَهُ جَبْرَئِيلُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فَقَالَ‌: «إِن اللّه تعالى يُقْرِؤُكَ اَلسَّلاَمَ و يَقُولُ لَكَ‌: اُخْرُجْ مِنْ مَكَّةَ فَقَدْ مَاتَ نَاصِرُكَ‌» .

ترجمه

رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله همواره در مکه از آزار و اذیت در امان بود تا زمانی که ابوطالب علیه‌السلام از دنیا رفت. پس از آن، مکه بر ایشان ناامن شد و دعوتشان (به دین) در آنجا پابرجا نماند. تا اینکه جبرئیل علیه‌السلام نزد ایشان آمد و گفت: «همانا خداوند متعال به تو سلام می‌رساند و می‌گوید: از مکه خارج شو؛ زیرا یاور تو از دنیا رفت».

منبع

اعلام الوری (چاپ موسسة آل البیت علیهم‌السلام)، ج۱، ص۲۸۲.

نقل سوم

كَانَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ‌ يَقُولُ‌: «مَا اِغْتَمَمْتُ بِغَمٍّ أَيَّامَ حَيَاةِ أَبِي طَالِبٍ‌ وَ خَدِيجَةَ‌».

ترجمه

رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله همیشه می‌فرمودند: «در دوران حیات ابوطالب و خدیجه، هرگز دچار غم و اندوه نشدم».

منبع

شرح الاخبار (چاپ جامعه مدرسین)، ج۳، ص۱۷.