متن کتاب

قَالَ عَبْدُ اَللَّهِ بْنُ جَعْفَرٍ: أَنَا أَحْفَظُ حِينَ دَخَلَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ‌ عَلَى أُمِّي فَنَعَى لَهَا أَبِي، فَأَنْظُرُ إِلَيْهِ وَ هُوَ يَمْسَحُ عَلَى رَأْسِي وَ رَأْسِ أَخِي وَ عَيْنَاهُ تُهْرِقَانِ اَلدُّمُوعَ حَتَّى تَقَطَّرَتْ لِحْيَتُهُ، ثُمَّ قَالَ: «اَللَّهُمَّ، إِنَّ جَعْفَراً قَدْ قَدِمَ إِلَيْكَ إِلَى أَحْسَنِ اَلثَّوَابِ فَاخْلُفْهُ فِي ذُرِّيَّتِهِ بِأَحْسَنِ مَا خَلَفْتَ أَحَداً مِنْ عِبَادِكَ فِي ذُرِّيَّتِهِ».

ثُمَّ قَالَ: «يَا أَسْمَاءُ‌، أَ لاَ أُبَشِّرُكِ»؟ قَالَتْ: «بَلَى بِأَبِي أَنْتَ وَ أُمِّي يَا رَسُولَ اَللَّهِ‌». قَالَ: «إِنَّ اَللَّهَ جَعَلَ لِجَعْفَرٍ جَنَاحَيْنِ يَطِيرُ بِهِمَا فِي اَلْجَنَّةِ‌». قَالَتْ: «فَأَعْلِمِ اَلنَّاسَ ذَلِكَ».

فَقَامَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ‌ وَ أَخَذَ بِيَدِي، يَمْسَحُ بِيَدِهِ رَأْسِي حَتَّى رَقِيَ إِلَى اَلْمِنْبَرِ وَ أَجْلَسَنِي أَمَامَهُ عَلَى اَلدَّرَجَةِ اَلسُّفْلَى وَ اَلْحُزْنُ يُعْرَفُ عَلَيْهِ، فَقَالَ: «إِنَّ اَلْمَرْءَ كَثِيرٌ حُزْنُهُ بِأَخِيهِ وَ اِبْنِ عَمِّهِ، أَلاَ إِنَّ جَعْفَراً قَدِ اُسْتُشْهِدَ وَ جُعِلَ لَهُ جَنَاحَانِ يَطِيرُ بِهِمَا فِي اَلْجَنَّةِ‌».

ثُمَّ نَزَلَ وَ دَخَلَ بَيْتَهُ وَ أَدْخَلَنِي مَعَهُ وَ أَمَرَ بِطَعَامٍ يُصْنَعُ لِأَجْلِي وَ أَرْسَلَ إِلَى أَخِي فَتَغَذَّيْنَا جَمِيعاً عِنْدَهُ غِذَاءً طَيِّباً مُبَارَكاً وَ أَقَمْنَا ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ فِي بَيْتِهِ نَدُورُ مَعَهُ كُلَّمَا صَارَ فِي بَيْتِ إِحْدَى نِسَائِهِ ثُمَّ رَجَعْنَا إِلَى بَيْتِنَا… .

ترجمه

عبدالله، فرزند جعفر طیّار می‌گوید: به یاد دارم زمانی که رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله بر مادرم وارد شد و خبر شهادت پدرم جعفر را به او داد. به رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله نگاه کردم که دست مبارکش را بر سر من و برادرم می‌کشید و چشمانش اشک می‌ریخت تاحدی‌که اشک‌هایش به محاسنش می‌چکید. سپس فرمود: «خدایا، جعفر به‌سوی تو و بهترین پاداش شتافته است، پس او را در نسلش به بهترین وجهی که یکی از بندگانت را در نسلش جانشین ساختی، جانشین باش».

سپس فرمود: «ای اسماء، آیا تو را بشارت ندهم»؟ گفت: «بله، پدر و مادرم فدایت ای رسول خدا»! فرمود: «همانا خداوند برای جعفر دو بال قرار داده است که با آن‌ها در بهشت پرواز می‌کند». گفت: «این را به مردم اعلام کنید».

سپس رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله برخاست و دست مرا گرفت و با دستش بر سر من کشید تا اینکه به منبر بالا رفت و مرا در جلوی خود بر پلۀ پایین‌تر نشاند، درحالی‌که غم در چهره‌اش آشکار بود، فرمود: «همانا اندوه انسان برای برادر و پسر عمویش بسیار است. آگاه باشید که جعفر شهید شده و برای او دو بال قرار داده شده است که با آن‌ها در بهشت پرواز می‌کند».

سپس پایین آمد و وارد خانه شد و مرا نیز با خود برد و دستور داد غذایی برای من آماده کنند. برادرم را نیز صدا زد و هر دو با هم نزد او غذای نیکو و مبارکی خوردیم و سه روز در خانه او ماندیم و به خانۀ هرکدام از همسرانش می‌رفت، ما نیز همراه او می‌رفتیم. سپس به خانۀ خود بازگشتیم… .

منبع

اعلام الوری (چاپ موسسة آل البیت علیهم‌السلام)، ج۱، ص۲۱۴. متن فوق در منابع متقدم‌تر اهل‌سنت هم آمده است: المغازی واقدی (اعلمی بیروت)، ج۲، ص۷۶۶؛ نسب قریش مصعب زبیری (دارالمعارف)، ص۸۱؛ دلائل النبوة بیهقی (دار الکتب العلمیة)، ج۴، ص۳۷۱.