متن کتاب

وَدَّعَ [الإمام الحسين عليه السلام] اَلنِّسَاءَ وَ كَانَتْ سُكَيْنَةُ‌ تَصِيحُ، فَضَمَّهَا إِلَى صَدْرِهِ وَ قَالَ:

سَيَطُولُ بَعْدِي يَا سُكَيْنَةُ‌ فَاعْلَمِي **** مِنْكِ اَلْبُكَاءُ إِذَا اَلْحَمَامُ دَهَانِي

لاَ تُحْرِقِي قَلْبِي بِدَمْعِكِ حَسْرَةً **** مَا دَامَ مِنِّي اَلرُّوحُ فِي جُثْمَانِي

وَ إِذَا قُتِلْتُ فَأَنْتِ أَوْلَى بِالَّذِي **** تَأْتِينَهُ يَا خَيْرَةَ اَلنِّسْوَانِ

ترجمه

امام حسین علیه‌السلام با زنان وداع کرد و سکینه فریاد می‌کشید (و گریه می‌کرد)، امام او را به سینه چسباند و فرمود:

ای سکینه، بدان که پس از من، گریۀ تو (بسیار) طولانی خواهد بود، آنگاه که مرگ مرا در یابد.

با اشک حسرت‌بارت، دلم را مسوزان؛ تا زمانی که روح در کالبد من است.

و هنگامی که کشته شدم، تو برای عزاداری بر من سزاوارتری، ای بهترینِ زنان.

منبع

مناقب ابن شهرآشوب (نشر علامه)، ج۴، ص۱۰۹.