متن کتاب

عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ اَلثَّقَفِيِّ‌، قَالَ: سَمِعْتُ أَبَا جَعْفَرٍ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ يَقُولُ‌: «لِفَاطِمَةَ عَلَيْهَا السَّلاَمُ‌ وَقْفَةٌ عَلَى بَابِ جَهَنَّمَ‌، فَإِذَا كَانَ يَوْمُ اَلْقِيَامَةِ‌ كُتِبَ بَيْنَ عَيْنَيْ كُلِّ رَجُلٍ مُؤْمِنٌ‌ أَوْ كَافِرٌ، فَيُؤْمَرُ بِمُحِبٍّ قَدْ كَثُرَتْ ذُنُوبُهُ إِلَى اَلنَّارِ، فَتَقْرَأُ فَاطِمَةُ‌ بَيْنَ عَيْنَيْهِ مُحِبّاً فَتَقُولُ: «إِلَهِي وَ سَيِّدِي، سَمَّيْتَنِي فَاطِمَةَ‌ وَ فَطَمْتَ بِي مَنْ تَوَلاَّنِي وَ تَوَلَّى ذُرِّيَّتِي مِنَ اَلنَّارِ وَ وَعْدُكَ اَلْحَقُّ وَ أَنْتَ لاٰ تُخْلِفُ اَلْمِيعٰادَ».

فَيَقُولُ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ: «صَدَقْتِ يَا فَاطِمَةُ‌، إِنِّي سَمَّيْتُكِ فَاطِمَةَ‌ وَ فَطَمْتُ بِكِ مَنْ أَحَبَّكِ وَ تَوَلاَّكِ وَ أَحَبَّ ذُرِّيَّتَكِ وَ تَوَلاَّهُمْ مِنَ اَلنَّارِ وَ وَعْدِيَ اَلْحَقُّ وَ أَنَا لاَ أُخْلِفُ اَلْمِيعَادَ، وَ إِنَّمَا أَمَرْتُ بِعَبْدِي هَذَا إِلَى اَلنَّارِ لِتَشْفَعِي فِيهِ فَأُشَفِّعَكِ وَ لِيَتَبَيَّنَ لِمَلاَئِكَتِي وَ أَنْبِيَائِي وَ رُسُلِي وَ أَهْلِ اَلْمَوْقِفِ مَوْقِفُكِ مِنِّي وَ مَكَانَتُكِ عِنْدِي فَمَنْ قَرَأْتِ بَيْنَ عَيْنَيْهِ مُؤْمِناً فَخُذِي بِيَدِهِ وَ أَدْخِلِيهِ اَلْجَنَّةَ‌»».

ترجمه

از محمد بن مسلم ثقفی نقل شده که گفت: از امام ابوجعفر علیه‌السلام شنیدم که می‌فرمود: «برای فاطمه علیهاالسلام توقفی در کنار درِ جهنم است. هنگامی که روز قیامت فرارسد، میان دو چشم هر انسان نوشته می‌شود: مؤمن یا کافر. پس دستور داده می‌شود کسی را که دوستدار (او)، ولی گناهانش بسیار است، به‌سوی آتش ببرند. فاطمه علیهاالسلام نوشتهٔ میان چشمان او را می‌خواند که «دوستدار» است، پس می‌گوید: «پروردگارا و آقای من، تو مرا فاطمه نام نهادی و به‌وسیلهٔ من، هرکه مرا و فرزندانم را دوست بدارد از آتش جدا و دور ساختی؛ و وعدهٔ تو حق است و تو هرگز خلاف وعده نمی‌کنی».

خدای عزّوجلّ می‌فرماید: «راست گفتی ای فاطمه، من تو را فاطمه نامیدم و به‌وسیلهٔ تو، هرکه تو را دوست بدارد و ولایتت را بپذیرد و نیز فرزندانت را دوست بدارد و ولایت آنان را بپذیرد، از آتش دور ساختم؛ وعدهٔ من حق است و من هرگز خلاف وعده نمی‌کنم. همانا این بنده‌ام را به‌سوی آتش فرمان دادم تا دربارهٔ او شفاعت کنی و من شفاعتت را بپذیرم، و برای فرشتگانم و پیامبرانم و رسولانم و اهل محشر، جایگاهت نزد من و منزلتت آشکار گردد. پس هرکه را میان دو چشمانش «مؤمن» خواندی، دستش را بگیر و او را به بهشت داخل کن»».

منبع

علل الشرائع (نشر کتابفروشی داوری)، ج۱، ص۱۷۹، باب ۱۴۲، ح۶. طبق حدیث بالا کلمۀ فاطمه از فعل «فَطَمَ یَفْطِمُ» گرفته شده و به معنای بریدن است؛ یعنی حضرت زهرا علیهاالسلام را به این دلیل «فاطمه» نام‌گذاری کردند که شیعیانشان را از جهنم جدا می‌کنند.