متن کتاب

مَا رَوَاهُ عَبَّادُ بْنُ يَعْقُوبَ اَلرَّوَاجِنِيُّ‌ قَالَ حَدَّثَنَا حِبَّانُ‌ بْنُ عَلِيٍّ اَلْعَنَزِيُّ‌ قَالَ حَدَّثَنِي مَوْلًى لِعَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ قَالَ‌: لَمَّا حَضَرَتْ أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ اَلْوَفَاةُ قَالَ لِلْحَسَنِ‌ وَ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌: «إِذَا أَنَا مِتُّ فَاحْمِلاَنِي عَلَى سَرِيرِي، ثُمَّ أَخْرِجَانِي وَ اِحْمِلاَ مُؤَخَّرَ اَلسَّرِيرِ؛ فَإِنَّكُمَا تُكْفَيَانِ مُقَدَّمَهُ، ثُمَّ اِئْتِيَا بِيَ اَلْغَرِيَّيْنِ‌، فَإِنَّكُمَا سَتَرَيَانِ صَخْرَةً بَيْضَاءَ تَلْمَعُ نُوراً، فَاحْتَفِرَا فِيهَا، فَإِنَّكُمَا تَجِدَانِ فِيهَا سَاجَةً فَادْفِنَانِي فِيهَا».

قَالَ: فَلَمَّا مَاتَ أَخْرَجْنَاهُ وَ جَعَلْنَا نَحْمِلُ مُؤَخَّرَ اَلسَّرِيرِ وَ نُكْفَى مُقَدَّمَهُ، وَ جَعَلْنَا نَسْمَعُ دَوِيّاً وَ حَفِيفاً حَتَّى أَتَيْنَا اَلْغَرِيَّيْنِ‌ فَإِذَا صَخْرَةٌ بَيْضَاءُ تَلْمَعُ نُوراً فَاحْتَفَرْنَا، فَإِذَا سَاجَةٌ مَكْتُوبٌ عَلَيْهَا: «مِمَّا اِدَّخَرَ نُوحٌ لِعَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ‌» فَدَفَنَّاهُ فِيهَا وَ اِنْصَرَفْنَا. …

ترجمه

یکی از غلام‌های امام علی علیه‌السلام نقل می‌کند: چون وفات امیرالمؤمنین علیه‌السلام نزدیک شد، به حسن و حسین علیهما‌السلام فرمود: «هنگامی که من از دنیا رفتم، جنازه‌ام را بر روی تابوت بگذارید و مرا از خانه بیرون ببرید. سپس شما قسمت عقب تابوت را حمل کنید؛ زیرا جلوی آن برای شما کفایت خواهد شد (و به نیرویی غیبی و توسط فرشتگان حمل می‌شود). سپس مرا به «غریین» (نجف) ببرید، در آنجا صخره‌ای سفید خواهید دید که نوری از آن می‌درخشد. در آن نقطه زمین را حفر کنید که در آنجا لوحی از چوب ساج خواهید یافت، پس مرا در آن دفن کنید».

راوی می‌گوید: وقتی آن حضرت از دنیا رفت، ایشان را بیرون بردیم و ما پشت تابوت را حمل می‌کردیم و جلوی آن حمل می‌شد. در طول مسیر صدا و زمزمه‌ای می‌شنیدیم تا اینکه به غریین رسیدیم. در آنجا صخره‌ای سفید دیدیم که از نور می‌درخشید؛ پس زمین را حفر کردیم و لوح ساجی یافتیم که بر روی آن نوشته شده بود: «این از چیزهایی است که نوح برای علی بن ابی‌طالب ذخیره کرده است». پس او را در آنجا دفن کردیم و بازگشتیم. …

منبع

الارشاد شیخ مفید (مؤسسة آل البیت علیهم‌السلام)، ج۱، ص۲۳.