متن کتاب

… لمّا مات [الإمام الحسن عليه السلام] و بلغه موتُه [أي المعاويةَ] سُمع تكبيرٌ من الخضراء، فكبّر أهل الشام لذلك التكبير. و قالت فاختة بنت قرط لمعاوية: «أقر اللّه عينك يا أمير المؤمنين، ما الذي كبّرت له‌»؟ قال: «مات الحسن». قالت: «أ على موت ابن فاطمة تكبّر»؟ قال: «و اللّه ما كبّرت شماتة لموته، و لكن استراح قلبي و صفت لي الخلافة».

ترجمه

… هنگامی که امام حسن علیه‌السلام از دنیا رفت و خبر شهادت ایشان به معاویه رسید، صدای تکبیری از کاخ سبز شنیده شد و مردم شام نیز به تبعیت از آن، تکبیر گفتند. فاخته دختر قرط به معاویه گفت: «خدا چشمت را روشن گرداند ای امیرالمؤمنین، برای چه تکبیر گفتی»؟ معاویه گفت: «حسن مُرد». گفت: «آیا برای مرگ فرزند فاطمه تکبیر می‌گویی»؟ معاویه پاسخ داد: «به خدا سوگند، نه از سرِ شادمانی برای مرگ او تکبیر گفتم، بلکه از آن رو بود که قلبم آرام گرفت و خلافت برایم بی‌دغدغه شد».

منبع

ربیع الابرار زمخشری (چاپ اعلمی بیروت)، ج۵، ص۱۵۷.